(Ένας ποιητής)
του Simon Mesa Soto
(κριτική: Θόδωρος Σούμας)

Καλό και πολύ ενδιαφέρον είναι το κολομβιανό φιλμ "Ένας ποιητής" (2025), του Σιμόν Μέσα Σότο, γιατί βασίζεται σε ένα πολύ καλό σενάριο με ιδέες και ευρήματα. Το φιλμ είναι μια οικονομική παραγωγή γυρισμένη σε φυσικούς χώρους, διαμερίσματα και εξωτερικά. Κι αποδεικνύει πως αρκεί να έχεις στα χέρια σου ένα πολύ καλό σενάριο για να φτιάξεις μια πολύ καλή ταινία...
Η κεντρική ιδέα είναι πολύ καλή: ένας απροσάρμοστος, άεργος, γκρινιάρης, διαζευγμένος, αυτοκαταστροφικός, αποτυχημένος μεσήλικας Κολομβιανός ποιητής και σύζυγος, ο Όσκαρ, βρίσκεται σε δημιουργική, οικονομική και οικογενειακή κρίση. Είναι αυτάρεσκος, αιθεροβάμων, συμπαθητικός μα σπαστικός, χωρίς πρακτικό μυαλό και γενικά εκτός τόπου και χρόνου. Ουσιαστικά τον ενδιαφέρει μόνο η ποίηση και η σχέση του με τη γλυκιά κι ευαίσθητη κόρη του. Κάποια στιγμή προκύπτει ένα νέο ζήτημα στη μίζερη ζωή του, το να βοηθήσει μια ταλαντούχα, πάμπτωχη κοπέλα από λαϊκή οικογένεια, μαθήτρια του Γυμνασίου όπου διδάσκει, να αναδειχτεί χάρη στην προσωπική, ερασιτεχνική ποίησή της. Και να γίνει μέντορας και δάσκαλός της… 
Μα συν τω χρόνο αναφαίνεται το ότι η οικογένειά της και η ίδια έχουν άλλες προτεραιότητες και προσδοκίες και έτσι ο ταλαίπωρος και δυσλειτουργικός ήρωάς μας, βραχυκυκλωμένος στις απανωτές αποτυχίες του, παρόλο που δεν το βάζει ποτέ κάτω, μπλέκεται άσχημα χωρίς να το καταλάβει... Το φιλμ εξετάζει, μεταξύ άλλων, την εξάρτηση της τέχνης από το χρήμα, τις δημόσιες σχέσεις και το πλασάρισμα των καλλιτεχνών ως προοδευτικών για να κάνουν καριέρα. 
Η ειλικρινής, πικρή και άμεση αυτή ταινία έχει μια κωμικοτραγική ματιά και το υποδόριο χιούμορ της δαποτίζει αρκετές σκηνές. Η σκηνοθεσία είναι απλή και λιτή, χωρίς κανένα τερτίπι. Βασίζεται απλά στους ζωντανούς χαρακτήρες και στις ενδιαφέρουσες καταστάσεις... Ο πρωταγωνιστής είναι ένας αυθόρμητος και πειστικός ερασιτέχνης ηθοποιός που κερδίζει το παιχνίδι. Το φιλμ πήρε το 2025 το Βραβείο Επιτροπής στο «Ένα Κάποιο Βλέμμα» του Φεστιβάλ των Καννών.