της Yuliia Hontaruk
(κριτική: Δημήτρης Μπάμπας)
2014 στη Μαριούπολη της Ουκρανίας. Η πρώτη “υβριδική” φάση της ρώσικης εισβολής. Η σκηνοθέτις συναντάει τρεις νεαρούς εθελοντές, μέλη του τάγματος του Αζώφ που πολεμάνε στην πρώτη γραμμή μετώπου του πολέμου και υπερασπίζονται την πόλη. Λήψεις μέσα από το πεδίο της μάχης, αλλά και από το στρατόπεδο. Οι στιγμές της σχόλης και της εκπαίδευσης. Προετοιμασία για τη μάχη. Τα χαρακώματα. Το διάβασμα ενός βιβλίου. Το πεδίο της μάχης, ένας τόπος απόκοσμο. Η κηδεία του συντρόφου και συμπολεμιστή. Στοχασμοί για τη ζωή και το θάνατο. Και η ειρήνη που έρχεται, μετά τη συμφωνία του Μινσκ, προσωρινή και εύθραυστη...
Η σκηνοθέτις εστιάζει σε τρία κεντρικά πρόσωπα, τον διοικητή της στρατιωτικής μονάδας Shakhta, και τους συμπολεμιστές του Dancer και Potter. Τους παρακολουθεί τόσο στην εμπόλεμη περίοδο, όσο και στην περίοδο της ειρήνης. Εικόνες της ειρηνικής ζωής, διακόπτονται συνεχώς από μικρά φλας εικόνες από το πεδίο της μάχης. Άσκηση στις πολεμικές τέχνες, η οικογενειακή ζωή κατεστραμμένη, διασκεδάσεις, συναντήσεις με φίλους, οι στιγμές του στοχασμού. Καλοκαιρινά καμπ στρατιωτικής εκπαίδευσης για εφήβους. Ένα βιβλίο, το Bushido-«Ο Δρόμος του Σαμουράι» μια συνεχή αναφορά.Το ασήκωτο βάρος της πολεμικής ζωής εν καιρώ ειρήνης. Η μοναξιά. Η επιστροφή τέλος στον πόλεμο. Η ωριμότητα. Και ξαφνικά… η δεύτερη εισβολή της Ρωσίας, που συνεχίζεται ακόμα. (Εδώ, σ’ αυτό το μέρος, διακρίνουμε για πρώτη φορά μια σκηνοθετική αμηχανία, που προκύπτει από την απουσία υλικού από τα τρία βασικά πρόσωπα).
Κάμερα πάνω στο σώμα, selfie stick, αλλά και παραδοσιακοί τρόποι κινηματογράφησης ή λήψεις με κινητά. Η κάμερα καταγράφει, εκ του σύνεγγυς, την ένταση της μάχης, αλλά και τις αγωνίες της ειρήνης. Όλη αυτή η συσσώρευση υλικού έχει ως αποτέλεσμα τη σχεδίαση τριών πορτρέτων τριών μαχητών, όπου οι συντεταγμένες είναι συναισθηματικές και ψυχολογικές. Η συντριπτική εμπειρία του πεδίου μάχης, του πολέμου, τ’ ανεξίτηλα σημάδια που αφήνει στις ψυχές και στα συναισθήματα. Το μεσοδιάστημα στους δύο πολέμους: μια συνεχής ακροβασία, απεγνωσμένες απόπειρες αναζήτησης ισορροπίας, συναισθηματικής, ψυχολογικής, προσωπικής. Τα πορτρέτα είναι κατά κάποιον μοναδικά, τόσο για το χρονικό εύρος που καλύπτουν, σχεδόν μια δεκαετία, όσο και για τον πλούτο και της ποικιλότητα των εικόνων. Η ζωή και ο θάνατος, η ειρήνη και ο πόλεμος...
Κυρίως όμως, το ντοκιμαντέρ αυτό προσφέρει στον θεατή είναι μια μοναδική ματιά στο εσωτερικό της ουκρανικής κοινωνίας ανάμεσα στις δύο πολεμικές συγκρούσεις. Και γι’ αυτό, ένας εξωτερικός παρατηρητής μπορεί πλέον να κατανοήσει γιατί η αυτή χώρα, μετά από σχεδόν 5 χρόνια πολέμου, αντιστέκεται ακόμα στη βαρβαρότητα, με σθένος και αυταπάρνηση.
Karlovy Vary 2026
