(σχόλιο: Καλλιόπη Πουτούρογλου)

15/2
Everybody digs Andersen Daniels Lie/ Bill Evans
(Και την εξαιρετική εισαγωγική σεκάνς του Grant Gee)

Rosebush Pruning. Ο Karim Aïnouz επιχειρεί να σπάσει  την πατριαρχία με τον πιο κυνικό και παράδοξα κωμικοτραγικό τρόπο κ δεν θα μπορούσε να έχει καλύτερο συνεργό από τον Ευθύμη Φιλίππου. Μεταμοντέρνα εκδοχή του Fists in the Pocket ή ντιζαϊνάτη επιστροφή του Κυνόδοντα; Όταν ακούστηκε πάντως Πουλόπουλος (έπεφτε βαθιά σιωπή) στο Berlinale Palast, λίγο μετά τους Pet Shop Boys μια ανατριχίλα την ένιωθες.

Sandra Hüller Respect! (Ομοίως κ στον Markus Schleinzer, σκηνοθέτη του Rose)

16/2
Salvation του Emin Alper. Το σινεμά πάντα βρίσκει τρόπους να μένει εντός της πολιτικής.

17/2
Μετά το εξαιρετικό Rose (93') του Διαγωνιστικού έρχεται το Hangar Rojo (81') από το Perspectives της φετινής Berlinale ως μοναδικό υπόδειγμα αφηγηματικής οικονομίας. Ασπρόμαυρο γεμάτο ένταση πολιτικό θρίλερ από τη Χιλή για τις εσωτερικές διεργασίες ενός πραξικοπήματος, τα ηθικά διλήμματα, τις δύσκολες επιλογές.

18/2
Δύο γάμοι, μία κηδεία, η στρατιωτική θητεία, η αγορά ακινήτων και το παράνομο διαδικτυακό εμπόριο, η οικονομική ανάπτυξη και ο αγώνας για επιβίωση, όλα συνυπάρχουν σε αυτή τη ζωντανή τοιχογραφία μιας οικογένειας της εργατικής τάξης στη Σιγκαπούρη. Το We Are All Strangers του Antony Chen, πρώτη συμμετοχή της χώρας του στο διαγωνιστικό της Berlinale, παρά την μακρά του διάρκεια (157') και το ελαφρύ μελόδραμα είναι από τις πιο προσιτές αλλά και  συναισθηματικά γενναιόδωρες ταινίες του φετινού φεστιβάλ.

19/2
Οι Μύγες/Μοscas του Fernando Eimbcke έρχονται, σε αντίθεση με ό,τι μας έχει συνηθίσει τα τελευταία χρόνια το μεξικάνικο σινεμά, με μια ιστορία συγκινητική και βαθιά ουμανιστική που θα βρει σίγουρα μεγάλη αποδοχή από το ευρύ κοινό. Μέσα στο πλαίσιο ενός μεξικάνικου ασπρόμαυρου ρεαλισμού και με μια γλυκόπικρη ιστορία, η ταινία έχει ένα πολύ δυνατό χαρτί. Τον μικρό της ήρωα!

Queen at Sea του Lance Hammer. Το θέμα της (η φροντίδα ηλικιωμένων με άνοια), το ψυχρό, σκληρό φως του διευθυντή φωτογραφίας Adolpho Veloso (Train dreams) και οι ειλικρινείς όσο και φυσικές ερμηνείες των πρωταγωνιστών της, Ζιλιέτ Μπινός κ Τομ Κόρτνεϊ, κάνουν τη Βασίλισσα στη Θάλασσα (τίτλο που ο δημιουργός της απέδωσε σε έμπνευση της στιγμής) ακόμα πιο οδυνηρή. Ειδικά με την συγκλονιστική ανατροπή του τέλους.

The Loneliest Man in Town. Το ζευγάρι των Tizza Covi και Rainer Frimmel ξέρουν σίγουρα να κάνουν docu-fiction!! Μετά τη Vera, το αποδεικνύουν περίτρανα με τον βετεράνο μουσικό των μπλουζ Al Cook (Alois Koch) που εδώ υποδύεται, με καουρισμακικό χιούμορ, μια μυθοπλαστική εκδοχή του εαυτού του. Του πιο μοναχικού άνδρα σε μια Βιέννη που κατεδαφίζει βάναυσα τα πατρογονικά σπίτια με τις αναμνήσεις τους.

19/2
Forest High, Manon Coubia (Perspectives). Μεταξύ ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας το Forêt Ivre/Forest High της βελγίδας Manon Coubia εκπλήσσει με τον τρόπο (αφηγηματικό και μορφολογικό) που ξετυλίγει τις ιστορίες του, ακολουθώντας διαδοχικά τρεις γυναίκες, φύλακες ενός ορεινού καταφυγίου των βόρειων Άλπεων, σε τρεις διαφορετικές εποχές του χρόνου. Τρεις διαφορετικές μορφές μοναξιάς στο ίδιο τοπίο που επαναπροσδιορίζεται κάθε φορά και από τους επισκέπτες του.