(Against nature) 
του Axel Bertha
(κριτική: Ζωή- Μυρτώ Ρηγοπούλου)

O Γιονάς επιστρέφει μετά από χρόνια απουσίας στα απομονωμένα, ορεινά μέρη του, σιωπηλός, μοναχικός κι ανεξιχνίαστος, για να σπάσει και να λαξέψει πέτρες. Βλέποντας γύρω του, τη Φύση και μέσα του μοιάζει να έλκεται ταυτόχρονα απ’ το ιερό κι απ’ το ανίερο χωρίς να είναι σίγουρο με ποιο απ’ τα δυό θα συμμαχήσει. Διαπερνώντας το χώρο και το χρόνο του πραγματικού και τη σύνδεση των στενών σχέσεων που είχε, κινείται ανάμεσα σε μια σκοτεινιά που πηγάζει απ’ το ότι είναι άνθρωπος κι ένα έλεος που εκπορεύεται απ’ το θείο. Ο Γιονάς ίσως και να θέλει να συγχωρεθεί με τις πράξεις του, εξαλείφοντας το Κακό, για να ζήσει η Φύση ήρεμη ξανά μαζί με τα πλάσματά της τα ζώα. 
Τραχύ, δύσκολο κι ελλειπτικό, με ντοκιμαντερίστικη εξοντωτική ματιά -κάπως όπως κι η ζωή του πρωταγωνιστή και των ζώων- το μεξικάνικο Contra la Naturaleza/ Against nature του Axel Bertha, δοκιμάζει αρχικά την αντοχή του θεατή με τον σχεδόν κρυπτικό του μινιμαλισμό και τα παρατεταμένα χωρίς διαλόγους πλάνα, μέχρι που του φανερώνει τη δύναμη του ξαφνικά, έχοντας τον ήδη περικυκλώσει υπόγεια. Απ’ το εξαιρετικό κοντινό του Γιονάς όπου ακούγεται η επιστολή της γυναίκας του και μετά, η ταινία επιβάλλεται στο θεατή όλο και πιο επιβλητικά -σχεδόν υπνωτιστικά- μέχρι που τον καθηλώνει τελικά, κάνοντας τον να την προσλάβει ολόκληρη σαν μια πολύ ξεχωριστή κινηματογραφική εμπειρία. Με μια ποιητικότητα σκληρή κι ονειρική μαζί, με Λόγο που εκφέρεται σπάνια αλλά με βάθος, με εικονοποιία που αποτυπώνει εξαίσια τη φύση, αλλά και τους ανθρώπους τις λίγες φορές που τους κοιτάει και με μουσική/ήχους που δένουν όλα τα παραπάνω, η αφήγηση θολώνει τόσο-όσο να γίνει μύθος και παραβολή μαζί, καθώς ξεδιπλώνει το μίτο του Γιονάς. Ο φόνος φτάνει έτσι να μοιάζει με θείο έλεος κι η ιστορία μ’ επιχείρημα που υποστηρίζει σθεναρά ότι για να βρει η Φύση γιατρειά θα πρέπει να μείνει δίχως ανθρώπους. Ή τουλάχιστον δίχως τέτοιους ανθρώπους. Η μεταφυσική/θρησκευτική διάσταση είναι έντονη στην ταινία, με τα σημάδια/στίγματα στα χέρια να μετατρέπουν τον Γιονάς σ’ ένα είδος Χριστού που δεν σκοπεύει, όμως, να δώσει συγχώρεση στον άνθρωπο, αλλά να γλιτώσει απ’ αυτόν τη γη και τα ζώα. Η αρχή και το τέλος της ταινίας συναντιόνται σ’ ένα παρόμοιο σκεπτικό και τεχνική με το τελευταίο πλάνο έτσι όπως μεταβάλλεται να είναι ακόμα πιο απολαυστικό– η επανόρθωση γίνεται εδώ οπτική εμπειρία. 
Ταινία λοιπόν απ’ αυτές που χαίρεται κανείς να ανακαλύπτει σ’ ένα Φεστιβάλ μια και δύσκολα θα τις δει αλλού και που αναδεικνύουν τα Φεστιβάλ όταν αγκαλιάζουν τέτοιες αντισυμβατικές αφηγήσεις με δική τους αξία και οπτική, το Against nature δεν απευθύνεται στο ευρύ κοινό, υπάρχει, όμως, κοινό που θα χαιρόταν πολύ να το δει και μακάρι η ευκαιρία να του δοθεί σε μια περιορισμένη διανομή του.  

Karlovy Vary 2026