του Γιάννη Οικονομίδη  
(κριτική: Σωτήρης Ζήκος)

Ο κεντρικός “αντιήρωας” Θωμάς Αλεξόπουλος είναι μάλλον “ασυνεπής” δραματουργικά σαν χαρακτήρας με όρους ρεαλιστικούς: πολλοί ρόλοι ενσαρκωμένοι εναλλακτικά στο ίδιο πρόσωπο ή και προσωπεία. Για να το πω, ως προς αυτό, χοντρά-κοφτά: ένας τέτοιος τύπος στη ρεαλιστική συνθήκη μιας νεοελληνικής πραγματικότητας “δεν υπάρχει” (με τη διπλή έννοια της έκφρασης αυτής). Τόσο σαν σύζυγος, πατέρας ενός γιου που τον μισεί και μιας κόρης που τον λατρεύει από την άλλη, σαν εραστής ζιγκολό μιας πλούσιας γηραιάς κυρίας και σαν πρώην γκόμενος ρομαντικός μιας όμορφης χήρας με παιδί που έχει το δικό της μπαρ, όπου αυτός συχνάζει και τα πίνει. Σαν φίλος παλιός ενός καταφερτζή μαγαζάτορα που επιβιώνει “χωρίς χρέη” κι ενός σοβαρού γιατρού. Κι ωστόσο ο ίδιος παραμένει δυναμικά ένας επίμονος, αδίστακτος, παρακαλεστικός και πολυμήχανος, χειριστικός και υποχωρητικός όποτε χρειαστεί, και τσαμπουκαλεμένος άμα λάχει, όπως και συμπέθερος σαν καλός οικογενειάρχης και γιός ενός πατέρα που του κληροδότησε ένα μαγαζί και έχει κάποιους φίλους σεβαστούς στη πιάτσα... Ε, δεν μπορεί, ένας τέτοιος επιτήδειος τύπος κάπου θα είχε φτιάξει, θέλοντας και μη “συνθετικά” μια λειτουργική καβάντζα θέσης, μέσω σχέσεων και οφειλών, που θα ήταν κάπως αυτός ένας κάποιος “αρχηγός” λαμόγιο και όχι ένα τόσο τελειωμένο και απεγνωσμένο άτομο, καταχρεωμένο και αποτυχημένο από κάθε μπάντα, υποχείριο ενός (κυρ) Παντελή μαφιόζου τοκογλύφου! Αλλά, εντάξει, ας το δεχτούμε αυτό, ότι στο μυθικό, το τόσο ιδιαίτερο κινηματογραφικό σύμπαν του Γιάννη Οικονομίδη, με έναν τρόπο εξωφρενικό, μπορεί η κάθε αντιφατική του πλευρά αυτού του χαρακτήρα να “υπάρχει” και να συν-υπάρχει. Εδώ και μόνο εδώ!
Τελικά η ταινία είναι αρκετά καλή, αν και με ζόρισε σε διάφορα σημεία κατά τη θέαση της. Θέλω να πω: δεν είναι απλώς μια μανιερίστικη συρραφή από σκηνές υπερέντασης με φωνακλάδικα μπινελίκια, αλλά συνθέτει βήμα βήμα μια αφηγηματική "ειμαρμένη" που σου μένει.