του Abdallah Alkhatib
(κριτική: Δημήτρης Μπάμπας)

«Δεν βλέπω τη ζωή μου έξω από τα όρια της πολιορκίας. Και δεν βλέπω ένα τέλος στην πολιορκία έξω από τα όρια της ζωής μου.»
Ο ρυθμικός χτύπος ενός ρολογιού ή ενός μετρονόμου. Εικόνες θολές. Συντρίμμια. Πυροβολισμοί που ακούγονται. Σειρήνες ασθενοφόρων. Ένα αστικό τοπίο ερείπια. Μοίρασμα τροφίμων: η ξένη βοήθεια. Παλαιστίνη. Η Γάζα σε κατάσταση πολιορκίας.
Ένας ασπρομάλλης ηλικιωμένος, ο κύριος Αραφάτ, ένας πρώην ιδιοκτήτης βίντεο club, ζει σε συνθήκες απόλυτης ανέχειας μέσα σ’ ένα σπίτι ερείπιο. Ένας σαλός τρελαμένος από τον πόλεμο και την κατάσταση πολιορκίας. Ένα βίντεο club, θησαυροφυλάκιο, ναός της ιστορίας του κινηματογράφου, ναός μιας κινηματογραφοφιλίας που πλέον δεν έχει κανένα νόημα. Τρεις άνδρες και μια γυναίκα που εισβάλλουν σ’ αυτό αναζητώντας καύσιμη ύλη, ξυλεία για να θερμανθούν. Ένας νεαρός που λεηλατεί τα κατεστραμμένα και εγκαταλελειμμένα σπίτια. Ένας νεαρός άνδρας που περιμένει τη φίλη του σε ερωτικό ραντεβού. Μια έγκυος ετοιμόγεννη και ο άνδρας της που καταφεύγουν σ’ ένα νοσοκομείο αναζητώντας βοήθεια. Ήχοι από πυροβολισμούς και εκρήξεις συνοδεύουν σε κάθε βήμα τους ήρωες. Εικόνες οικείες από τις τηλεοπτικές καλύψεις. Η μαύρη αγορά: Ένα τσιγάρο το πιο πολύτιμο αγαθό.
Επεισοδιογραφική στη δομή της, η αφήγηση συγκροτείται από μικρά επεισόδια-συμβάντα της ζωής σε κατάσταση πολιορκίας. Με ύφος ντοκιμαντερίστικο, ο σκηνοθέτης κινηματογραφεί μια ομάδα προσώπων -μεταξύ των οποίων είναι και μέλη της αντίστασης- που κινούνται μέσα σε μια ζοφερή και αποτρόπαια πραγματικότητα, όπου όλα έχουν καταρρεύσει. Καταγράφει με την κάμερα σχεδόν κολλημένη πάνω τους, τον αγώνα τους για επιβίωση -υλική, συναισθηματική, ψυχολογική- μέσα σε μία κόλαση ερειπίων, όπου καμία ελπίδα δεν διαφαίνεται. Στιγμιότυπα μιας ζωής σε κατάσταση πολιορκίας. Μια εκ των έσω αφήγηση της κατάστασης στην Γάζα. Η απελπισία. Ο έρωτας, ο θάνατος, η επιβίωση.
Η σκηνοθεσία εστιάζει στις τραγωδίες της πραγματικής ζωής. Δεν επιλέγει να σταθεί σε κάποια απόσταση από την τρομερή πραγματικότητα. Στη μόνη περίπτωση που το κάνει -στην ερωτική συνάντηση μέσω των ερειπίων- υπάρχει ένα χιούμορ του παραλόγου, μια τραγική ειρωνεία σε αυτό το ζευγάρι των παράνομων εραστών που κορυφώνει τον έρωτά του πάνω από ένα μια κατσαρόλα χαλβά σιμιγδαλένιο. Μια προοπτική για τη ταινία που μένει όμως χωρίς συνέχεια...

Perspectives/ Berlinale 2026