της Priscilla Kellen 
(κριτική: Δημήτρης Μπάμπας)

Συναρπαστική, πολυποίκιλη και πολύχρωμη στην οπτική της πλευρά, αυτή η βραζιλιάνικη ταινία κινουμένων σχεδίων εστιάζει στις περιπέτειες και τα δεινά της φύσης, δεινά που προκαλούνται από την ανθρώπινη εκμετάλλευσή της. 
Ήχοι ενός τροπικού δάσους. Οι ρίζες ενός δέντρου. Η μυστική ζωή των φυτών. Τα ζώα ενός τροπικού δάσους. Ο σπόρος ενός φυτού, της παπάγιας.
Χρώματα λαμπερά και φωτεινά, όπως εξάλλου αρμόζει στα χρώματα ενός τροπικού δάσους. Σχήματα και γραμμές απλές, μια σχεδίαση σαφής και καθαρή. Μια μουσική χαρούμενη και ρυθμική. Η σκηνοθετική προσέγγιση καθορίζει το κοινό της ταινίας: είναι οι ανήλικοι θεατές. Ωστόσο, και ένας ενήλικας θεατής γοητεύεται και βυθίζεται σ’ αυτήν την χρωματική ρυθμική πανδαισία. 
Η αφήγηση παρακολουθεί τις περιπέτειες ενός μικροσκοπικού σπόρου μέσα σ’ ένα τροπικό δάσος. Μια περιπλάνηση μέσα στις πολυποίκιλες όψεις και δραστηριότητες της φυσικής ζωής, χρησιμοποιώντας ως όχημα αυτόν τον σπόρο που στην κυριολεξία άγεται και φέρεται…
Αυτό το μοτίβο της περιπλάνησης μέσα στη φύση μάς είναι οικείο από πρόσφατες ταινίες animation, ωστόσο εδώ υπάρχει μια ιδιαιτερότητα πάνω στην οποία οικοδομείται αυτή η περιήγηση στη φύση. Μια δομική, σχεδόν υπαρξιακή, αντίφαση καθορίζει την αφήγηση: ο κεντρικός ήρωας αποφεύγει να ριζώσει -όπως εξάλλου είναι ο προορισμός κάθε σπόρου-, αντίθετα περιπλανιέται μέσα στο πολύχρωμο τροπικό δάσος, εκτιθέμενος σ’ όλες τις αντιξοότητες αυτού του μαγικού φυσικού περιβάλλοντος. Όμως αυτό το μαγικό περιβάλλον είναι κάποιες φορές είναι παραπλανητικό: ο σπόρος έρχεται αντιμέτωπος με τις σκοτεινές όψεις του σύγχρονου πολιτισμού.  Από το τροπικό δάσος, στους τόπους της εντατικής και εκβιομηχανοποιημένης γεωργίας και από κει στο αστικό τοπίο. 
Ό,τι αναδύεται είναι η σκοτεινή όψη του ανθρώπινου πολιτισμού, αλλά και η ελπίδα και η αναγέννηση. Απέναντι στις δυσκολίες της ζωής σ’ ένα εχθρικό περιβάλλον, ο μικροσκοπικός σπόρος αντιπαραβάλλει την εσωτερική του δύναμη, τη δύναμη της ψυχής...

Generation Kplus / Berlinale 2026