των Σύλβια Νικολαΐδου & Νικόλας Ιορδάνου
(κριτική: Καλλιόπη Πουτούρογλου)

«Αυτό που ψάχνω όταν σχεδιάζω, θα μπορούσε να είναι η θύμηση μιας πολύτιμης ανάμνησης»
Motoi Jamamoto

Ο θάνατος, ως «σημείο καμπής και πηγή έμπνευσης» κάνει την εμφάνιση του ήδη από την εισαγωγική σκηνή του δεκαπεντάλεπτου ντοκιμαντέρ Requiem in Salt. Το πένθος για το αγαπημένο πρόσωπο μεταμορφώνεται ωστόσο εδώ, μέσα από την καθαρή voice over αφήγηση ενός καλλιτέχνη, σε έναν λιτό στοχασμό πάνω στον χρόνο, το εφήμερο της ζωής, την αέναη αλλαγή αλλά και το βαθύτερο νόημα της νομοτελειακά καταδικασμένης στη φθορά και αποχώρηση ανθρώπινης ύπαρξης. Να στέκεται όρθια, να συνεχίζει και να αποφασίζει μόνη της για τη ζωή της.
Το ντοκιμαντέρ, σε πρώτη ανάγνωση, εξερευνά τη σημασία και τον συμβολισμό του αλατιού στην ιαπωνική κουλτούρα και ειδικότερα στο εικαστικό έργο του Motoi Jamamoto. Το αλάτι, στοιχείο γήινο αλλά κυρίως θαλάσσιο (και γι αυτό σε διαρκή κίνηση), που για τους Ιάπωνες εξαγνίζει και καθαίρει χώρους, τελετουργικά (κηδείες, αγώνες σούμο) αλλά και τις ψυχές των ανθρώπων,  γίνεται το βασικό υλικό των περίτεχνων ζωγραφικών σχεδίων και εικαστικών εγκαταστάσεων του ιάπωνα δημιουργού. Έργων εκτεθειμένων σε υπαίθριους χώρους , καταδικασμένων να χαθούν όπως και η εφήμερη ανθρώπινη φύση. Ό,τι αναδύεται ωστόσο μέσα από την χαμηλόφωνη αφήγηση και την εξαιρετική οπτικοποίησή της είναι ένα μινιμαλιστικό jisei-no-ku (ιαπωνικά ποιήματα για τον θάνατο), ένας στοχασμός πάνω στη διαρκή αναχώρηση, έτσι όπως αυτή αντανακλάται στην επανερχόμενη στο ντοκιμαντέρ μετακίνηση επιβατών υπόγειων συρμών, στην κυλιόμενη  κίνησή τους, ανοδική ή καθοδική, στις φωτεινές επιγραφές που αναβοσβήνουν, στην αρχιτεκτονική του αστικού τοπίου γενικότερα. Μια αίσθηση γεφύρωσης του χώρου και του χρόνου που φέρνει στο νου κάτι από το πειραματικό αριστούργημα του Lois Patiño, The Shower of Stars. 
Με το Requiem in Salt, η Σύλβια Νικολαΐδου και ο Νικόλας Ιορδάνου, με αφορμή την προσωπική ιστορία και το πρωτότυπο καλλιτεχνικό έργο του Motoi Jamamoto, μας παραδίδουν με τη σειρά τους ένα μικρό έργο τέχνης. Όχι τόσο χάρη στην εξαιρετική φωτογραφία, τα ατμοσφαιρικά ambient ηχοτοπία και την απέριττη εξωτερική αφήγηση, όσο κυρίως χάρη στην μινιμαλιστική αλλά αποκαλυπτική απεικόνιση του εσωτερικού κόσμου ενός καλλιτέχνη.   

Φεστιβάλ Δράμας 2025