των Rodrigo Areias & Aaron Brookner
(κριτική: Γιάννης Μουγγολιάς)

Από τα καλύτερα ντοκιμαντέρ του 28ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης το «Nova ’78» των Rodrigo Areias και Aaron Brookner, συμπαραγωγής Ηνωμένου Βασιλείου και Πορτογαλίας, με κεντρικό θέμα το θρυλικό τριήμερο συνέδριο Nova που πραγματοποιήθηκε στη Νέα Υόρκη για την επιστροφή του William S. Burroughs στις ΗΠΑ, ύστερα από περισσότερα από είκοσι χρόνια διαμονής στη Λατινική Αμερική, τη Βόρεια Αφρική, το Παρίσι και το Λονδίνο. Σπανιότατο υλικό με τον William S. Burroughs και τους εκλεκτούς συμμετέχοντες σε μια πραγματικά σπουδαία συνάθροιση πλήθους εκπροσώπων της αντικουλτούρας της δεκαετίας του ΄70. Το αρχειακό υλικό που ανήκει στον Howard Brookner και το οποίο αποκαταστάθηκε, στο μεγαλύτερο μέρος του παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο κοινό. Και ποιοι δεν εμφανίστηκαν στο συνέδριο αυτό για τον Μπάροουζ, ο οποίος παρακολουθούσε τα διαδραματιζόμενα όρθιος στο πλάι της σκηνής κρυμμένος πίσω από την κουρτίνα; H Patti Smith, ο Frank Zappa, η Laurie Anderson, ο Allen Ginsberg, o Peter Orlovsky, o John Cage, o Μerce Cunningham, o Philip Glass, o Timothy Leary, o Bryon Gysin, o Robert Anton Wilson, o Lucien Carr, η Anne Waldman, o John Giorno, o Les Levine, η Julia Heyward, ο Ed Sanders και πολλoί άλλοι και βέβαια παντού ο William S. Burroughs. Στον ήχο του ντοκιμαντέρ ο Jim Jarmousch, ενώ ο Tom DiCillo στην κάμερα. Ένας ύμνος στη δημιουργική ελευθερία και ένα άκρως αντιπροσωπευτικό πορτρέτο της εποχής αλλά και του κορυφαίου Αμερικανού συγγραφέα που άφησε ανεξίτηλο το όνομά του ως κεντρική μορφή της σύγχρονης πρωτοπορίας στις τέχνες. Ένα μοναδικό ντοκουμέντο, ένα τεκμήριο που αποδεικνύει ότι υπήρξε αυτού του είδους και μεγέθους πρωτοπορία. 
Και όλα θα ήταν τέλεια αν και στην προβολή στο Ολύμπιον δεν βιάζονταν οι τεχνικοί της αίθουσας να φύγουν (περίπου μεταμεσονύχτια άλλωστε η προβολή, 11μμ-12.30 μετά τα μεσάνυχτα) αφού ενώ δεν είχαν ολοκληρωθεί οι τίτλοι τέλους υπό την καταπληκτική μουσική δια χειρός The Legendary Tigerman (καλλιτεχνικό όνομα του Πορτογάλου Paulo Furtado)  άνοιξαν όλα τα φώτα της αίθουσας για να φύγει ο κόσμος και ενώ βέβαια το ντοκιμαντέρ μετά τους τίτλους του είχε και μια ακόμα σκηνή με τον Burroughs την οποία όμως δεν είδαμε γιατί ως γνωστόν το σινεμά θέλει σκοτάδι. Στο σχόλιο το trailer του ντοκιμαντέρ.

Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης 2026