του Λουκά Παλαιοκρασά 
(κριτική: Ζωή- Μυρτώ Ρηγοπούλου)

Όταν ήταν μικρούλης τα πράγματα ήταν εύκολα για το Γιώργο -του άρεσαν οι πεταλούδες και γελούσε πολύ περνώντας καλά με τους γονείς του. Μετά, όμως, ήρθε το διαζύγιό τους, η εφηβεία του κι η απόρριψη που ένοιωθε απ’ τους συνομήλικούς του λόγω του στραβισμού του. Και τότε τον διάλεξε για φίλο της η Ιζαμπέλα. Ένας μικρός θηλυκός γρύλλος δηλαδή, που θα ζούσε όσο λίγο ζουν συνήθως οι γρύλλοι, θα προλάβαινε, όμως, να δώσει νέο νόημα και χαρά στη ζωή του Γιώργου. Την λατρεία που αποκτά για τα έντομα και την εντομολογία ο Γιώργος την μοιράζεται κυρίως με το μπαμπά του αφού νοιώθει πιο κοντά σ’ εκείνον απ’ ότι στη μητέρα του. Μέσα απ’ τη συνεχιζόμενη ενασχόλησή του με τα έντομα ο Γιώργος αρχίζει λίγο-λίγο να νοιώθει αρκετά δυνατός για να πάρει αποφάσεις και να κάνει σχέδια… 
Ντοκιμαντέρ ψυχολογικής ενηλικίωσης, καταγραφή του πώς επηρεάζει έναν έφηβο η διαφορετικότητά του, πορτρέτο συγκινητικής σχέσης πατέρα-γιού, χρονικό απρόσμενης φιλίας μ’ ένα άλλο είδος και τους εκπροσώπους του κι έμμεση προτροπή για μεγαλύτερη επαφή με τη φύση, το ντοκιμαντέρ Bugboy του Λουκά Παλαιοκρασσά είναι κατ’ αρχάς και προφανώς πολύ πρωτότυπο ως θέμα. Δεν αναλώνεται, όμως, -προς τιμήν του- στις ευκολίες της πρωτοτυπίας του αυτής, παρά τις χρησιμοποιεί για ν’ αναδείξει μέσα απ’ αυτές, μ’ αμεσότητα, απλότητα και ειλικρίνεια και μέσα από μια οπτική που ακολουθεί εκείνη του παιδιού, τις αλλαγές στον ψυχισμό και τις σχέσεις του Γιώργου και το πώς το παιδί σιγά-σιγά μεταμορφώνεται κι ανθίζει χάρη σε κάτι που μοιάζει μικρό, αλλά εν τέλει δεν είναι καθόλου. 
 Αν ο Γιώργος είναι ο ένας πρωταγωνιστής εδώ κι ο δεύτερος είναι ο γρύλλος ή μάλλον οι γρύλλοι και τα έντομα και μέσα απ’ αυτά η ευεργετική επίδραση της φύσης στον άνθρωπο, ο τρίτος είναι σίγουρα η γεμάτη διαύγεια και ευκρίνεια φωτογραφία του Carlos Muñoz Gómez-Quintero που φωτίζει τα πάντα εξαιρετικά και δίνει τρυφερά βήμα κι υπόσταση στα μικρά αυτά πλασματάκια που τα βλέπουμε εντυπωσιακά και πεντακάθαρα ν’ ανεβαίνουν μ’ εμπιστοσύνη στο χέρι του φίλου τους, να κουνάνε τα κεφαλάκια τους γκρο-πλαν ή να τρώνε μικρά φυλλαράκια (σκηνή τέλεια ακόμα κι αν δεν αγαπάτε διόλου τα έντομα – εδώ θ’ αλλάξετε γνώμη!). 
Η εικαστική ευκρίνεια κι η προσέγγιση του «κοντά» μέσα απ’ την οποία αναπτύσσεται με διαφορετικούς τρόπους η αφήγηση εδώ- συμπληρώνεται από ένα γνήσιο σεβασμό στο ιδιωτικό και σ΄ αυτά που είναι να ειπωθούν τόσο-όσο, δημιουργώντας ένα σύνολο που τελικά βοηθάει το θεατή ν’ αναλογιστεί ευκολότερα κι αυτός πόσο σημαντικά μπορεί ν’ αποδειχθούν τα φαινομενικά «ασήμαντα» στο να μας φτιάξουν ή να μας χαλάσουν τη ζωή και πόσο ασήμαντα να φανούν εκ των υστέρων αυτά με τα οποία δυσχεραίνουμε συχνά τον εαυτό μας και τους άλλους.
Το ντοκιμαντέρ απευθύνεται σε μεγαλύτερης ηλικίας παιδιά, σ’ εφήβους, αλλά και σ’ ενήλικους που σίγουρα θα ωφεληθούν απ’ την φρεσκάδα και την αισιοδοξία του και μακάρι να θυμηθούν μέσα απ’ αυτήν πως κάθε πράξη μας, ακόμα κι η πιο απλή ή μικρή, πάντα επηρεάζει κάποιον ή κάτι. 

Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης 2026