του Πάνου Δεληγιάννη
(κριτική: Καλλιόπη Πουτούρογλου)

«Έχει μια τρελή και αδέσποτη μικρούλα ποίηση η τέχνη, απελευθερωτική, που δε μοιράζεται και μένει μυστική», μονολογεί η εικαστικός Κλειώ Γκιζέλη, καθώς δουλεύει τις τελευταίες λεπτομέρειες πάνω στις μικροσκοπικές της φιγούρες, παραμονές μιας ομαδικής έκθεσης. Η κάμερα την ακολουθεί στον προσωπικό και δημόσιο χώρο, από το διαμέρισμά της στην Κυψέλη, τους δρόμους και τα μαγαζάκια της γειτονιάς αλλά και τις σποραδικές συναντήσεις με φίλους και συνεργάτες, ως τις σχολικές αίθουσες ενός δημοτικού, όπου με μεράκι και φαντασία διδάσκει εικαστικά στα παιδιά. Μια σύντομη οικογενειακή συνεύρεση έρχεται να ρίξει ελάχιστο φως σε έναν αυτάρκη αλλά μοναχικό βίο. Μέσα σε αυτή τη διαρκή κίνηση από τα μέσα προς τα έξω και αντίστροφα, ό,τι αναδεικνύεται είναι κυρίως το καλλιτεχνικό έργο αλλά και η υπομονετική και επίμονη διαδικασία κατασκευής του. Κεφαλάκια και μινιατούρες, «ανθρωπάκια»  με υγρό βλέμμα με τα οποία η δημιουργός συχνά συνομιλεί, μικρής κλίμακας γλυπτά και μικροκατασκευές, εγκαταστάσεις στον χώρο αλλά και βίντεο και λέξεις που φτιάχνουν συνοδευτικές ιστορίες επιστημονικής φαντασίας. Ένας λιλιπούτειος κόσμος παράξενος και μυστηριακός, ενίοτε και τρομακτικός, απόλυτα ωστόσο  εκφραστικός παρά τη στατικότητα και την παραδοξότητά του. Που ζωντανεύει μάλιστα για τις ανάγκες μιας θεατρικής παράστασης.
 Η τέχνη ως μοναχική και επίπονη εργασία, χειρωνακτική και πνευματική, αλλά και ως λύτρωση ψυχική που κάνει τη ζωή λίγο πιο βιώσιμη, «πιο θελκτική», βρίσκεται στον πυρήνα αυτού του ντοκιμαντέρ. Η Γκιζέλη δε μιλάει για το έργο της. Ό,τι παρακολουθεί ο θεατής είναι η σχέση της με τον χώρο, την οικία, τη γειτονιά και τους ανθρώπους της, τους μαθητές της και βέβαια τα λεπτεπίλεπτα τεχνουργήματά της. Η έγνοια της για τα υλικά και η επεξεργασία τους βρίσκεται στο επίκεντρο αυτών των διαρκών διαδρομών. Γιατί η καθημερινότητα δεν είναι πάντα εύκολη ούτε οι συνθήκες ιδανικές. Πυκνή δόμηση, πολυκατοικίες-κυψέλες, μια εργασία που απορροφά πολύτιμη ενέργεια, δυσκολίες στην εύρεση υλικών. Κι από την άλλη ένα μπαλκόνι-καράβι που αναπνέει ελευθερία, μια πολύτιμη συμβουλή ή βοήθεια από φίλους, η γεμάτη παιδικό ενθουσιασμό ανταπόκριση των μικρών μαθητών.  
Μεγεθύνοντας το μικρό (μέσα από τα κοντινά πλάνα στα έργα ) και σμικρύνοντας το μεγάλο (μέσα από πανοραμικές λήψεις του αστικού τοπίου), το Tiny Gods του Πάνου Δεληγιάννη, δημιουργεί κι αυτό μικρά διαφορετικά σύμπαντα με ανάμεικτα συναισθήματα, μικρόκοσμους γεμάτους ζωή, μυστήριο, χιούμορ αλλά και μια κάποια μελαγχολία , όπως ακριβώς και το προσωπικό σύμπαν της ίδιας της εικαστικού.  Αφήνοντας μια γλυκιά επίγευση για την κυκλική ροή του χρόνου και των πραγμάτων, αλλά και για τη μαγική, σχεδόν τελετουργική λειτουργία της τέχνης. Που τελικά είναι ωραίο να μοιράζεται και να μην μένει μυστική.   

Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης 2026