της Brydie O'Connor
(κριτική: Δημήτρης Μπάμπας)
«Η τέχνη τού να ζεις. Η τέχνη τού να δημιουργείς. H τέχνη τού να πεθαίνεις....»
από τους διαλόγους της ταινίας
Μια γυναίκα μέσης ηλικίας μπροστά σε μια κάμερα, γυμνή. Λίγο αργότερα, μπροστά στην κάμερα μια ηλικιωμένη. Αντανακλάσεις της στο τζάμι καθώς κινηματογραφεί τον εαυτό της με μια μηχανή Super8. Εξαρχής, δηλώνει την σεξουαλική της ταυτότητα: είναι λεσβία και είναι η Barbara Hammer (1939–2019), μια θρυλική μορφή του πειραματικού και του queer σινεμά.
Το μουσείο χειρόγραφων του Yale. Η ίδια, καθώς τακτοποιεί το αρχείο της, εκπλήσσεται από τον τεράστιο όγκο του υλικού που πρόκειται να παραδοθεί στο πανεπιστήμιο. «Έζησα το ζωή μου σε φιλμ».
Σκηνές από τις ταινίες της. Αφηγήσεις της διαδρομής μιας ζωής. Ο λόγος της Barbara Hammer που αφηγείται. Η οικογενειακή ζωή. Τα χρόνια της σεξουαλικής απελευθέρωσης, ο ριζοσπαστισμός, οι πειραματικές αναζητήσεις, η ανακάλυψη (λεσβιακής) σεξουαλικής ταυτότητας στη δεκαετία των 30. Η αναζήτηση της ελευθερίας. Επεισόδια μιας ελεύθερης ζωής. Πειραματική διάθεση στη ζωή, πειραματική διάθεση στην τέχνη, στο σινεμά. Μια ερωτική ζωή που βιώνεται με ένταση και πάθος. Η τέχνη ως τρόπος ζωής. Οι κομβικές ταινίες: Dyketactics (1974), Audience (1982) Nitrate Kisses (1992).
Η μετακίνηση από την Δυτική στην Ανατολική Ακτή: από το San Francisco στη Νέα Υόρκη. Δεκαετία του 80. Η καθιέρωση στα καλλιτεχνικά κυκλώματα. Αφηγήσεις και από την σύντροφο της. Υλικό από κινηματογραφήσεις της ιδιωτικής και προσωπικής ζωής, της ερωτικής ζωής. Αναμνήσεις της ερωμένης της από την κοινή τους ζωή. Δεκαετία του 90. Οι διαφορές φάσεις, σταθμοί του κινήματος. Η αναγνώριση. Και τέλος ο καρκίνος, οι δυσκολίες της θεραπείας...
Το πορτραίτο που σχεδιάζει η σκηνοθέτις συντίθεται από τις εικόνες και τον λόγο της ίδιας της Barbara Hammer. Η συνεχή και αδιάκοπη καταγραφή της ζωής: αυτή εξάλλου ήταν και η ιδιαιτερότητά της. Μόνο προς το τέλος ο λόγος δίνεται στη σύντροφό της Florrie Burke.
Το υλικό που η σκηνοθέτις διαχειρίζεται μοιάζει τεράστιο και πολυσύνθετο, ωστόσο προκρίνοντας τον λόγο και τις εικόνες της Barbara Hammer ο τόνος που αναδύεται είναι αυτοβιογραφικός: ως η σκηνοθέτις να ανακαλύπτει (και να φανερώνει στους θεατές) μια κρυφή αυτοβιογραφία της Barbara Hammer.
Πέραν, όμως από τα προηγούμενα, αυτό το ντοκιμαντέρ μπορεί να διαβαστεί ως μια μικρή εκ των έσω μαρτυρία για τον αμερικάνικο ριζοσπαστισμό: Η δεκαετία του 60, η πολιτική για την γυναικεία (σεξουαλική) απελευθέρωσης και την απελευθέρωση της ομοφυλόφιλης σεξουαλικής επιθυμίας. Μέσα από τα κεφάλαια της ζωής της Barbara Hammer αναδύεται η προσωπική της πορεία, αλλά και η διαδρομή ενός κοινωνικού χώρου: μια διαδρομή περιπετειώδη, δημιουργική, απελευθερωτική...
Εδώ δεν υπάρχει καμία απόσταση. Αντίθετα, η κάμερα είναι κολλημένη πάνω στα σώματα, πάνω στα πρόσωπα, τα αγγίζει. Αυτό εξάλλου ήταν και το σινεμά της Barbara Hammer: ένα σινεμά που καταργεί τις αποστάσεις, που αγγίζει, που απελευθερώνει…
Forum Special/ Berlinale 2026
