του Vince Gilligan
(κριτική: Σωτήρης Ζήκος) 

Το πρωταρχικό και βασικό ατού μιας σειράς, άνω των 4 επεισοδίων, είναι να έχει ωραίους ή τουλάχιστον ενδιαφέροντες χαρακτήρες. Με κάποιους από τους οποίους θα συνδεθεί ο κάθε θεατής και θα τους ακολουθήσει στο ταξίδι της μακράς αφήγησης των 8 ή 10 επεισοδίων, είτε της πρώτης σεζόν είτε, ίσως, και σε κάθε επόμενη σεζόν. (Βλέπε, για παράδειγμα, την επιτυχημένη -κάποτε!- σειρά The Walking Dead, που μετά την αυτοτελή “ολοκλήρωσή της” συνεχίστηκε με τις έχτρα παράλληλες πορείες με τους πιο δημοφιλείς χαρακτήρες.). 
Ενώ εδώ, από την αρχή, το κεντρικό πρόσωπο είναι μια αλλοπρόσαλλη, ξινή ξανθιά, η οποία αντιδρά κάθε τόσο υστερικά, που την έχει δει "υπεράνω" όλων των άλλων επιζώντων και το παίζει τελικά, με τσαμπουκά, σαν ο μόνος θεματοφύλακας της χαμένης αυθεντικότητας του “ατίθασου” ανθρώπινου είδους. Σαν μια περσόνα  δηλαδή, σώνει και καλά "αντιστασιακή" ενώ είναι απλώς και παραμένει: αντιδραστική και φουλ αντι-παθητική. Κι όποιος (την) αντέξει. 
Το ότι έχει απέναντί της σε “κόντρα ρόλους” στον περίγυρο, κάποιες ρομποτοποιημένες υπάρξεις της νέας παγκόσμιας τάξης πραγμάτων και άλλους διάφορους και αδιάφορους, δευτερεύοντες χαρακτήρες, υποταγμένους σε αυτήν τη νέα συνθήκη, δεν την κάνει διόλου, σαν χαρακτήρα, την καλύτερη (επιλογή). Καθότι, πέρα από την εντυπωσιακή Αποκάλυψη μιας ριζικής, καταλυτικής ανατροπής στο πρώτο επεισόδιο, που επιφέρει μια νέα ανθρώπινη συνθήκη στον πλανήτη Γη, το σενάριο μοιάζει στη συνέχεια να λιμνάζει στα ίδια και στα ίδια, και ως εκ τούτου, μοιάζει να μπάζει δραματουργικά. Οπότε, λέω τώρα κι εγώ: σιγά τα ωά!

Εντάξει, έχουν προβληθεί μόλις τα 4 πρώτα επεισόδια και ίσως να στρώσει στα επόμενα, αλλά αφού έχουν σχολιάσει ήδη διθυραμβικά τόσοι άλλοι, σαν πρόκειται για την καλύτερη σειρά του 2025, νομίζω ότι δικαιούμαι κι εγώ να εκφραστώ, επί τούτου... αντι-δραστικά!

Pluribus (2025) Apple TV+