των Dimitri Planchon & Jean-Paul Guigue
(κριτική: Δημήτρης Μπάμπας)
Η οικογένεια Sauvage. Ο Jacques, ο πατέρας, η Carole, η μητέρα και ο Blaise, ο έφηβος 16χρονος γιος, μπροστά στην ψυχολόγο του σχολείου. Εσωστρεφής και αποξενωμένος από το σχολικό περιβάλλον, σχεδόν αντικοινωνικός, ο γιος συνιστά ένα πρόβλημα για τους γονείς του. Λίγο αργότερα και σχεδόν ξαφνικά βρίσκεται στο μέσο ενός πάρτι. Μουσική, χορός και συζητήσεις για την ένοπλη πολιτική δράση. Ένα φλερτ στο περιθώριο του πάρτι αλλάζει τελείως τη διαδρομή της ζωής για τον νεαρό ήρωα...
Βασισμένη στην ομώνυμη 3τομη σειρά ενήλικου κόμικ (2009-2012) του Dimitri Planchon, η ταινία ακολουθεί τις βασικές αισθητικές γραμμές του πρωτότυπου: μια ρεαλιστική γραμμή, μια σχεδόν φωτορεαλιστική απεικόνιση των προσώπων, σχεδόν ως κολάζ. Οι σκηνοθέτες συστήνουν μια ομάδα χαρακτήρων και συγκροτούν έτσι μια πινακοθήκη -οι γονείς, ο κεντρικός ήρωας, η φίλη του, ο πατέρας της, μια ομάδα νεαρών που ζει την τρέλα της νεότητας, το αφεντικό μιας επιχείρησης, οι εργαζόμενοι σ’ αυτήν, μια ψυχολόγος. Οι διαδρομές όλων αυτών διασταυρώνονται και οι αφηγηματικές αφηγηματικές γραμμές που συγκλίνουν.
Το ιδιαίτερο κοινωνικό τοπίο του Παρισιού, οι μεγαλοαστοί και τα υποβαθμισμένα προάστια της περιφέρειας, οι κοινωνικές/ ταξικές σχέσεις, ο κοινωνικός ανταγωνισμός, το πολιτικό τοπίο της Γαλλίας, οι σχέσεις στο χώρο εργασίας, ο ναρκισσισμός και τα ψυχολογικά θέματα των γονιών, οι αλήθειες και τα ψέματα της ερωτικής προσέγγισης, η αμήχανη κοινωνικότητα της νεότητας, το περίπλοκο τοπίο των (νόμιμων και παράνομων) σεξουαλικών σχέσεων: όλα αυτά βρίσκονται στο κέντρο της ταινίας. Και μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, ο κεντρικός ήρωας, ο Blaise, μόνος “αθώος του αίματος”, προσπαθεί διστακτικά να βρει το δρόμο του στη ζωή.
Ένα σατυρικό, σαρκαστικό βλέμμα σ’ όλους αυτούς τους χαρακτήρες, ρίχνουν οι σκηνοθέτες. Παράλληλα, οικοδομούν ένα κωμικό της παρεξήγησης -μια χειροβομβίδα που κάνει βόλτες είναι ό,τι κλιμακώνει τη δράση. Η αφήγηση, σιγά-σιγά, χτίζει ένα πυκνό πλέγμα παρεξηγήσεων και στο κέντρο τους βρίσκεται ο κεντρικός ήρωας. Μέσα σ’ αυτό το πλέγμα, το αφηγηματικό ζητούμενο γίνεται η διάλυση των παρεξηγήσεων και η απελευθέρωση του ήρωα. Στον κόσμο, όμως, της ταινίας αυτό μοιάζει αδύνατο...
Φεστιβάλ Καννών (ACID) 2026
