(Η ομορφιά των λαθών)
του Jukka Kärkkäinen
(κριτική: Δημήτρης Μπάμπας)
15 χρόνια αργότερα... Ένας πατέρας και ένας γιος. Ο γιος 18χρονος. Ο πατέρας διανύει τη μέση ηλικία. Στο αυτοκίνητο. Λίγο αργότερα, ένα μάθημα για τα όπλα. Η κάμερα τους παρακολουθεί στην καθημερινότητα τους, στο σπίτι τους, στις αγροτικές εργασίες. Παράλληλα, εστιάζει και στους στενούς συγγενείς τους: στον παππού και τη γιαγιά. Μια σκιά πέφτει στην αφήγηση: ο πατέρας είναι αλκοολικός. Η είσοδος στην οικογενειακή ζωή της κοπέλας του γιου μοιάζει να ανατρέπει τις ισορροπίες...
Μια ιδιόμορφη οικογενειακή ζωή βρίσκεται στο κέντρο αυτού του ντοκιμαντέρ από την Φιλανδία. Συνεχίζοντας την αφήγηση από το ντοκιμαντέρ του The Living Room of the Nation (2009), ο σκηνοθέτης παρακολουθεί τις διαδρομές αυτής της ιδιαίτερης οικογένειας 15 χρόνια μετά. Η οικογενειακή (και όχι μόνο...) σχέση ανάμεσα σε ένα γιο και τον πατέρα του, καθώς αυτή εξελίσσεται μέσα στο χρόνο, καθώς και οι δύο μεγαλώνουν. Οι στιγμές της έντασης, αλλά και οι στιγμές της συναισθηματικής εγγύτητας, της οικειότητας. Και η βαριά σκιά της γυναικείας απουσίας, της μητρικής παρουσίας.
Ο αλκοολισμός του πατέρα, η αγωνία και οι εξετάσεις για το δίπλωμα οδήγησης του γιου, μια ιατρική επέμβαση στο νοσοκομείο για τον παππού, οι συναισθηματικές περιπέτειες του γιου, ένα ταξίδι τουριστικό στη Ρώμη.
Με φόντο τα μαγευτικά δάση, αλλά και τους στενούς μικροαστικούς χώρους της κατοικίας, αυτή η συγκατοίκηση πατέρα γιου συχνά δείχνει τόσο περιοριστική. Τα μουσικά τραγουδιστικά διαλείμματα προσφέρουν ένα διάλειμμα και μια από απόσταση από τα δρώμενα, από αυτή την ζωή που μοιάζει τόσο μίζερη, τόσο αδιέξοδη, χωρίς καμία προοπτική....
Ένα ντοκιμαντερίστικο ανάλογο του σινεμά του Aki Kaurismäki. Ο σκηνοθέτης επιμένει να διατηρεί μια απόσταση από το κεντρικό ζευγάρι των προσώπων που παρακολουθεί. Εδώ η κινηματογραφική κάμερα παραμένει πάντοτε σταθερή και κοιτάζει μετωπικά, σχεδόν κατά πρόσωπο, τους πρωταγωνιστές. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχει ενσυναίσθηση. Εδώ δεν υπάρχει καμία ψυχολογία, καμία δραματική κορύφωση, μόνο η παρατήρηση και η ζωή...
Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης 2026
