του Per-Olav Sørensen
(κριτική: Σωτήρης Ζήκος)

Το έχω πει και θα το ξαναπώ: μια σειρά για να σε κρατήσει (από επεισόδιο σε επεισόδιο, από σεζόν σε σεζόν) θα πρέπει να έχει έναν τουλάχιστον ή και περισσότερους ενδιαφέροντες χαρακτήρες σε “νέες περιπέτειες”. Κι εδώ, ο κεντρικός χαρακτήρας, η Γιοχάνε, δεν είναι απλώς και μόνο ενδιαφέρουσα περσόνα αλλά είναι και τόσο αξιαγάπητη που “κλέβει την παράσταση”. 
Η νορβηγική αυτή σειρά, κανονικά, θα έπρεπε να είχε ως τίτλο (μόνο) το όνομά της. 
Ευσυνείδητη ως νοσοκόμα: με επιμέλεια, ειλικρίνεια και ενδιαφέρον για τους ασθενείς και τους συναδέλφους της, καλόβολη υφισταμένη απέναντι στην προϊσταμένη της. Εξαίρετη φίλη με τις φίλες της (που ανεβάζει τη φιλία σε άλλο επίπεδο). Πιστή συναισθηματικά στον πρώην της ακόμη και μετά τέσσερα χρόνια που χωρίσανε, ακομπλεξάριστη και φλογερή στα σεξουαλικά της, ευσυγκίνητη και συγκινητικά “παραπονιάρα” στις στραβές που τις συμβαίνουν, άλλοτε αποφασιστική κι άλλοτε αναποφάσιστη, αλλά πάντα αξιοπρεπής, Με πηγαία αίσθηση του χιούμορ στις πιο ανάποδες στιγμές, γλεντζού που “του δίνει και καταλαβαίνει” χορεύοντας και πίνοντας στα κλαμπ, ευγενική και προσηνής στα έκτακτα και τα τακτικά της ραντεβού, που κάνει αυθόρμητα ωραίες αγκαλιές κάθε τόσο. Φεμινίστρια εκ πεποιθήσεως της νέας εποχής και παραδοσιακή, επίμονα ωστόσο, στο πνεύμα των εορτών. Συγγενόπιστη (όπως λένε στα καθ' ημάς οι πόντιοι) καλή κόρη και προς τον πατέρα και προς τη μητέρα, υπομονετική θεία, υπομονετική αδερφή, συμπαραστατική γειτόνισσα... και γενικώς, ο τύπος που μαζί του αισθάνεται αμέσως οικεία ο κάθε άλλος χαρακτήρας. Όπως και ο θεατής!

Home for Christmas (2019) Netflix 
με πρωταγωνίστρια την Ιντα Ελίς Μπροχ