των Dylan Southern & Will Lovelace
(κριτική: Σπύρος Γάγγας)
Η πρωτοτυπία του μουσικού ντοκιμαντέρ για τους Oasis, με κύριο (έως και μοναδικό) άξονα την επανένωση των αδελφών Λίαμ και Νόελ Γκάλαχερ έπειτα από τον ανεξήγητο, δεκαπενταετή χωρισμό τους, έγκειται στη συστηματική θρησκευτική αύρα που πλαισιώνει τη συμφιλίωσή τους. Η θρησκευτικότητα δεν αφορά μόνο την αγιογραφική απεικόνισή τους (ακόμα και το ντέφι-«ημισέληνος» στο κεφάλι του Λίαμ λειτουργεί πρόδηλα ως φωτοστέφανο), αλλά την άκρως ενδιαφέρουσα (και θεολογικά θεμελιώδη) έννοια της συγχώρεσης και της οικουμενικότητας της μουσικής τους, η οποία στην εκστατική της μέθεξη ενσαρκώνει το Άγιο Πνεύμα.
Δίχως να αναλώνονται στην ηδονοβλεπτική και κουτσομπολίστικη διάσταση του τσακωμού τους (αυτός τίθεται περιληπτικά και αινιγματικά μόνο στην αρχή), οι σκηνοθέτες Γουίλ Λάβλεϊς και Ντίλαν Σάουθερν καταγράφουν την επανεκκίνηση της μπάντας: την πρώτη και μεγαλειώδη συναυλία τους στο Κάρντιφ στις 4 Ιουλίου του 2025, ως μέρος της περιοδείας επανένωσης που ολοκληρώθηκε στη Βραζιλία. Ως προθάλαμο, φιλμάρουν (κρυφά) τη μπάντα κατά τις πρόβες, όπου σταδιακά αναδύεται μια σχεδόν κωμική διάσταση στο εκκεντρικό και ράθυμο ζευγάρι. Δίχως καμία αναφορά στην παιδική τους ηλικία, επικεντρώνονται στο κοινωνικό τους παρελθόν και την εργατική τάξη του Μάντσεστερ, με την οποία ταυτίστηκαν, αλλά ταυτίστηκε και η ίδια μαζί τους. Ίσως εδώ να έχει συνάφεια ο κοινωνικός ρεαλισμός ενός Τόνι Ρίτσαρντσον και τα «Οργισμένα Νιάτα» (Look Back in Anger)· συγκεκριμένα, στην άρση της οργής που ευαγγελίζεται το «Don’t Look Back in Anger». Η άρνηση του θυμού στο ντοκιμαντέρ αποτελεί την επιτομή του θρησκευτικού κηρύγματος, η οποία όμως αγκυροβολείται μέσα από την από κοινού εμφάνιση των δύο στη σκηνή και τη σκωπτική τους στάση απέναντι στο παρελθόν· εκεί υπογραμμίζεται η αμοιβαία αναγνώριση του ταλέντου τους και εκδηλώνεται με συγκρατημένο τρόπο (αλλά και χιούμορ) μια βαθύτερη στοργή.
Οι στιγμές προσέλευσης του πλήθους και η συγκίνηση που αναβλύζει τόσο κατά τη διάρκεια των μουσικών εκτελέσεων όσο και με τη λήξη της συναυλίας διαθέτουν φόρτιση και παρασύρουσα δύναμη· άλλωστε, η έμφαση στο συλλογικό μετουσιώνει την επούλωση των σύγχρονων Κάιν και Άβελ, ανάμεσα στους οποίους τα αισθήματα περιφρόνησης και θυμού έχουν πλέον θεραπευτεί. Παράλληλα, είναι δύσκολο για το κοινό στην αίθουσα να μη σιγοτραγουδά στον ηλεκτρισμένο λυρισμό κομματιών όπως τα «Wonderwall», «Champagne Supernova», «Live Forever» και «Don’t Look Back in Anger».
Τη θρησκευτική εικονογραφία συμπληρώνουν επί σκηνής ένα χαρτονένιο, σε φυσικό μέγεθος μοντέλο του Πεπ Γκουαρδιόλα, όπως και του κιθαρίστα Πολ Άρθουρς. Αν κάπου η ταινία αυτοπαγιδεύεται στον θρησκευτικό πανηγυρισμό της συγχώρεσης και της συμφιλίωσης, και άθελά της μετατρέπεται σε ένα εφήμερο πυροτέχνημα —για το οποίο προειδοποιεί ο γραφικός άστεγος-προφήτης—, το μουσικό σουπερνόβα των Oasis τελικά ξεχύνεται ορμητικά από την οθόνη.
DON’T LOOK BACK IN ANGER, Γουίλ Λάβλεϊς και Ντίλαν Σάουθερν, Μ.Βρετανία/Η.Π.Α., 2026
La Biennale di Venezia 2026/ Εκτός συναγωνισμού
