της Alina Marazzi
(κριτική: Δημήτρης Μπάμπας)  

Μια νεαρή γυναίκα που περιπλανιέται στις όχθες του Σηκουάνα. 
17 Ιουλίου 1937 Παρίσι. H εμβληματική φωτογραφία του Robert Capa βρίσκεται στο εξώφυλλο του περιοδικού Life. Φωτογραφίες από τον ισπανικό εμφύλιο. Σκηνές επίκαιρων από ένα συνέδριο Ισπανών συγγραφέων. Μια νεαρή γυναίκα φωτογράφος που γυρνάει μέσα στο πλήθος. Είναι η φωτογράφος Gerta Taro. 
Βρίσκεται στο Παρίσι και ετοιμάζεται να επιστρέψει πίσω στην Ισπανία όπου ο εμφύλιος μαίνεται. Είναι μέλος ενός κύκλου δημιουργικών ανθρώπων, σύντροφος του Robert Capa. 
Φλασμπάκ. Λειψία 1932. Σκηνές επικαίρων από διαδηλώσεις αλλά και αποσπάσματα από ταινίες του σινεμά της Βαϊμάρης. Η νεανική ζωή και η πολιτική δράση. Η άνοδος του ναζισμού, ένας οδοστρωτήρας που συνθλίβει τα πάντα. Μία ανήσυχη και ταραγμένη εποχή. Η αναγκαστική εξορία στο Παρίσι. Η πολιτική προσφυγιά.
Η σκηνοθέτις, βασισμένη στο μυθιστόρημα της Helena Janeczek, σχεδιάζει το πορτρέτο αυτής της τόσο σημαντικής και άγνωστης στο ευρύ κοινό γυναίκας φωτογράφου. Ακολουθεί τα ίχνη ενός συναρπαστικού βίου. Εστιάζει τόσο στις σχέσεις της με τους άντρες -και κυρίως με τον ουγγρικής καταγωγής φωτογράφο André Friedmann, μετέπειτα γνωστό ως Robert Capa- αλλά και στο στενό δεσμό με τη φίλη της. Τοποθετεί την ηρωίδα της μέσα στην εποχή της -στο ιστορικό-κοινωνικό πλαίσιο- με συντεταγμένες πάντα την (αριστερή) πολιτική της δράση, αλλά και μέσα σ’ ένα φεμινιστικό πλαίσιο: είναι μια ανεξάρτητη γυναίκα. Η περιπετειώδη ζωή της δεν είναι παρά μία αντανάκλαση αυτών των ταραγμένων και ανήσυχων καιρών.
Παράλληλα, και εξ αντανακλάσεως η ταινία αφηγείται την καλλιτεχνική γέννηση του Robert Capa. Ωστόσο, η ταινία είναι κυρίως -μέσω της μυθοποίησης - μία αποκατάσταση μιας ξεχασμένης φωτογράφου που βρέθηκε στη σκιά αυτού του μεγάλου δημιουργού. Μόλις το 2007 αποκαλύφθηκε στο ευρύ κοινό το έργο της. Είναι, λοιπόν, ο ισπανικός εμφύλιος, η δραματική κορύφωση της ταινίας, αλλά και η στιγμή της καλλιτεχνικής γέννησης και της καταξίωσης αυτόν τον δύο σημαντικών μορφών της φωτογραφίας.
Η σκηνοθέτις, χωρίς ποτέ να καταφεύγει στις κοινοτυπίες μιας βιογραφικής ταινίας, εναλλάσσει της σκηνές της μυθοπλαστικής αναπαράστασης, με πραγματικό υλικό από τις φωτογραφίες, αλλά και τα ντοκιμαντέρ που γύρισαν, όπως επίσης και πρωτότυπο υλικό δημοσιογραφικών επικαίρων, αλλά και ταινιών όπως του Joris Ivens αλλά και την L'Atalante. Η αφήγηση χαρακτηρίζεται από συνεχή φλασμπάκ σε διαφορετικές στιγμές του χρόνου: η αφηγηματική στιγμή pivot είναι πάντα λίγο πριν την επιστροφή της ηρωίδας στην Ισπανία, για δεύτερη φορά, αυτή τη φορά μόνη της. Μια επιστροφή με τραγική κατάληξη καθώς σκοτώθηκε στο Brunete, στις 26 Ιουλίου του 1937.
Τέλος, άξια επισήμανσης είναι η ηθοποιός που υποδύεται την ηρωίδα, η Emilia Schüle. Αυτή είναι το αληθινό κέντρο της ταινίας: η προσωπική της σαγήνη, η υποκριτική ένταση καλύπτουν κάθε εικόνα της ταινίας και καθηλώνουν τον θεατή.

La Biennale di Venezia 2026/ Orizzonti