(Πατρίδα)
του Paweł Pawlikowski
(κριτική: Σωτήρης Ζήκος) 
Η ταινία είναι, πρωτίστως, η πραγμάτωση της αισθητικής του retro στον κινηματογράφο. Με δήθεν αυθεντικό “αναλογικό” ασπρόμαυρο φιλμ, με τετράγωνα κάδρα και με ψηφιακά με τοπία κατεστραμμένα. Σαν γυρίστηκε έτσι “αυθεντικά” στην εποχή στην οποία οπτικά και αναφέρεται.
Όπως και στις δύο προηγούμενες ταινίες της τριλογίας, αλλά εδώ πλέον ξεκάθαρα και κυρίαρχα σε επίπεδο “όψης” (που λένε στο θέατρο) και με φτωχό δραματουργικό περιεχόμενο. Σαν μια εκ των υστέρων προσπάθεια ν' ανα-παρασταθούν κινηματογραφικά, απλώς σαν δραματοποιημένα επίκαιρα άλλης “εποχής” κάποια περιστατικά που αφορούν στην επιστροφή του αυτοεξόριστου στις ΗΠΑ από το 1933, βραβευμένου λογοτέχνη με Νόμπελ, Τόμας Μαν, με τη συνοδεία της κόρης του Έρικα, το 1949 στην ηττημένη και διχασμένη σε δυτική / αμερικανική και ανατολική / σοβιετική Γερμανία. Χωρίς δυνατότητα εμπλουτισμένης μυθοπλασίας, καθώς πρόκειται για πραγματικά γεγονότα. Εξού και η μικρή διάρκεια της ταινίας, 82 λεπτά μαζί με τους τίλους, σαν να μην ήξερε “τι ήθελε να πει”. Την πήγε από εδώ, την πήγε από εκεί...
Αλλά και με πολλαπλές αναφορές σε πρόσωπα αυθεντίες, όπως ο ίδιος ο Τόμας Μαν, ο γιος του Κλάους Μαν, συγγραφέας του Μεφίστο, ο αδερφός του Χάινριχ Μαν, ο εμβληματικός Γκαίτε της Βαϊμάρης συνεχώς. Όπως και ο Μπένγιαμιν, ο Βάγκνερ, ο Μπαχ, ο Μπετόβεν και πολλοί άλλοι.
