του Αργύρη Γερμανίδη
(κριτική: Δημήτρης Μπάμπας) 

Αφιερωμένο στον Raul Ruiz και τον Ε. Χ. Γονατά.
Η Αταλάντη.  Ένας θάνατος. Ένα πτώμα στις ακτές. Ένας αφηγητής που αφηγείται ιστορίες στα αγγλικά για κήπους με πεταλούδες και για μωρά που μόλις γεννηθεί. Ένα τροχόσπιτο σε κάμπινγκ. Η αναζήτηση ενός κόκκινου σαλονιού. Έμποροι υφασμάτων, ταξιδευτές του χρόνου.
Φωτογραφίες ασπρόμαυρες, παλιές. Εικόνες παλιές, ασπρόμαυρες και έγχρωμες, από οικογενειακές ταινίες με βαφτίσεις, σχολικές εκδρομές της δεκαετίας του 70,  οικογενειακές σκηνές,  νεκροταφεία. Σκηνές της ράθυμης καλοκαιρινής ζωής. Αλλά και εικόνες επιχρωματισμένες, καταγραφές μιας πραγματικότητας που μας περιβάλλει, ιδωμένη όμως από ένα βλέμμα λοξό, ένα βλέμμα ποιητικό.
Ένα άλογο μέσα σε ελαιόδεντρα, το μάτι του αλόγου. Μια γιαγιά που πλέκει. Ο αξιότιμος κύριος Φεντερίκο Γκαρθία- Λόρκα. Η πιάτσα Σαν Μάρκο στη Βενετία. 
Κεφάλαια με τίτλους παράξενους όπως: 40 μέρες,  Ισίδωρος , Τα δώρα, Φαντάσματα, Έξοδος, Νεκρόπολη, Νύχτα με τους νεροβούβαλους κ.α.
Μια ταινία που κατοικείται από χρονοταξιδιώτες, ποιητές, σαλούς, ονειροπόλους. Γεμάτη με εφιάλτες και όνειρα, αναμνήσεις και φαντασιώσεις.  Μια αφήγηση ποιητική, συνειρμική γεμάτη αναφορές σε μια πολύ συγκεκριμένη παράδοση του 20ου αιώνα.  Γκυγιώμ Απολλιναίρ, αλλά και έλληνες, όπως ο  Δημοσθένης Βουτυράς. Η λογοτεχνία του παράδοξου, του φανταστικού και του σουρεαλισμού. 
Ο λόγος, η διαρκής και αδιάκοπη ροή του, δημιουργεί το πλαίσιο που  ενθέτονται αυτές οι εικόνες. Οι υφές τους είναι διαφορετικές: υπάρχει μια υλικότητα των εικόνων, καθώς αυτές επικάθονται η μια πάνω στην άλλη, συγχωνεύονται ή συγκρούονται, “τρίβονται”. Παράλληλα, δημιουργείται ένας αντιστικτικός διάλογος ανάμεσα  στην αφήγηση και τις αναφορές της στη λογοτεχνία του παράδοξου και στις εικόνες που η  καταγωγή τους είναι το πειραματικό σινεμά και η παράδοση του. Ο θεατής βυθίζεται σε αυτή τη γοητευτική, σαγηνευτική, μυστηριακή, κρυπτική ροή εικόνων. Μαγεύεται από τη ρυθμικότητα και την ποιητικότητα του λόγου του αφηγητή, από αυτές τις ασύνδετες εικόνες, που μοιάζουν να κατάγονται από άλλους τόπους. Και εισέρχεται έτσι σ' ένα άλλο σύμπαν, ανοίκειο, μαγικό, ονειρικό...