του Jérôme Pierrat
(κριτική: Σπύρος Γάγγας)

Στην πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα, ο διακεκριμένος δημοσιογράφος, συγγραφέας και σεναριογράφος Ζερόμ Πιεράτ, με ειδίκευση στην έρευνα του οργανωμένου εγκλήματος, μεταφέρει στην οθόνη —μυθοπλαστικά αλλά με ρεπορταζιακό ρεαλισμό συμμετοχικού παρατηρητή— τη διαδικασία παραλαβής ενός φορτίου ναρκωτικών από την Κολομβία, κοντά στη Μασσαλία.
Πρόκειται για ένα καλοστημένο ψευδοκιμαντέρ που δίνει οπτικοακουστική αφή στην έρευνα του ίδιου του Πιεράτ και το οποίο μοιάζει να έχει χωνέψει τους κώδικες μιας αστυνομικής ταινίας. Σύμφωνα με τα λόγια του δημιουργού, επιδιώκει, μεταξύ άλλων, να στοχαστεί πάνω "στη λεπτή γραμμή μεταξύ της πραγματικότητας και της αναπαράστασής της.
Ο Πιεράτ κάνει απολύτως σαφείς τις αναφορές του (π.χ. στην Ένταση του Μάικλ Μαν), τις οποίες μάλιστα κατονομάζει κατά τη διάρκεια του φιλμ. Αυτό γίνεται μέσα από έναν κακοποιό με το προσωνύμιο "Ντε Νίρο", αλλά και μέσα από τα ίδια τα σινεφίλ μέλη της συμμορίας, τα οποία έλκονται από τον μιμητισμό των αστυνομικών ταινιών και καθοδηγούν τον Πιεράτ για το τι κάδρο και λήψη θα επιλέξει. Αναφορές υπάρχουν και στο The Blair Witch Project ως προς την προσομοίωση της αυθεντικότητας, με τον Πιεράτ να επιδίδεται σε ένα αυτοαναφορικό παιχνίδι με την υφή του αμοντάριστου υλικού.
Ο κινηματογραφιστής μετατρέπεται σε συνεργό της εγκληματικής οργάνωσης (μήπως όμως και σε πληροφοριοδότη της αστυνομίας;) αλλά και σε κινηματογραφιστή του εαυτού του. Η τεχνική του δεξιότητα παγιώνει τη λατρεία του Πιεράτ για την Ένταση, καθώς ολόκληρες σκηνές και φράσεις υιοθετούνται απροκάλυπτα, χωρίς φυσικά το λούστρο του αμερικανικού έπους, αφού έλειπε η ακριβή και υψηλού επιπέδου παραγωγή που θα στήριζε κάτι ανάλογο και μάλλον δεν ανήκε ποτέ στις προθέσεις του δημιουργού.
Η high-tech υποδομή του δικτύου ναρκωτικών, το παιχνίδι αλληλοπαρακολούθησης με την αστυνομία, οι παραμελημένες και υπομονετικές σύντροφοι, η παράνοια των ναρκέμπορων και η υποψία για την παρουσία "καρφιού", αποτελούν συστατικά που παραλαμβάνονται σχεδόν αυτούσια από κορυφαίους μετρ του είδους (πέραν του Μαν, γίνεται αναφορά στον Σκορσέζε και τον Κόπολα). Κι αν το κρυφτούλι με την αστυνομία και το φάντασμα του προδότη μετατρέπει το φινάλε σε ένα κυνικό, νικητήριο μανιφέστο των κακοποιών, το παιχνίδι με το τέλος του εμβληματικού "Ντε Νίρο" φαντάζει ως ένα ειρωνικό νεύμα προς τον Μαν και την τότε πύρρειο νίκη του νόμου στην Ένταση.

La Moula, Ζερόμ Πιεράτ, Γαλλία, 2026

La Biennale di Venezia 2026/ Orizzonti