(What belongs to others)
του Grzegorz Dębowski
(κριτική: Δημήτρης Μπάμπας) 
Η κεντρική ηρωίδα ζει μια ηθικά μίζερη και εξαθλιωμένη ζωή, μια ζωή στα όρια: μένει ένα σπίτι με απλήρωτο ενοίκιο και ο σύντροφός της είναι καταζητούμενος από την αστυνομία. Για να επιβιώσουν κάνουνε μαζί διαρρήξεις σε διαμερίσματα, ληστεύοντας ηλικιωμένους. Ωστόσο, σε μία όχι και τόσο απροσδόκητη εξέλιξη ο σύντροφός της συλλαμβάνεται, ενώ την κάνουν έξωση από το διαμέρισμα που μένουν. Η ηρωίδα βρίσκεται στους δρόμους και αποφασίζει να μείνει στο τελευταίο διαμέρισμα που έκανε διάρρηξη. Μόνο που υπάρχει μια μικρή (...και μακάβρια) λεπτομέρεια: ο ένοικος του διαμερίσματος έχει πεθάνει. Το διαμέρισμα είναι γεμάτο από κούτες που περιέχουν όλα τα υπάρχοντα και τα στοιχεία της ζωής του εκλιπόντα. Η ηρωίδα καλείται να συγκατοικήσει με τα κατάλοιπα της ζωής κάποιου αγνώστου. Σιγά- σιγά βυθίζεται στη ζωή ενός άλλου, του εκλιπόντα….
Η σκηνοθεσία σχεδιάζει το πορτρέτο μιας γυναίκας που ζει μέσα στο ψέμα, την εξαπάτηση, την ηθική εξαχρείωση. Χωρίς ίχνος ενσυναίσθησης, το πρόσωπο αυτό μοιάζει να σκιάζεται από ένα μαύρο σύννεφο. Φαίνεται να είναι στεγνή συναισθήματος και άδεια από κάθε ίχνος ανθρωπισμού.
Η κάμερα κολλημένη στο πρόσωπο της ηρωίδας την ακολουθεί κατά πόδας -στο ρόλο η εξαιρετική Monika Sabina Kwiatkowska σε μια σχεδόν μπερεσονική ερμηνεία-, προσπαθεί να εισβάλλει στο σκοτάδι της, να διασπάσει το ανέκφραστο του προσώπου της. Μοιάζει σαν να κατοικεί στην επικράτεια του κακού, ο φόβος στιγματίζει το βλέμμα της.
Ωστόσο, σιγά- σιγά, καθώς ακολουθεί τα ίχνη ζωής του νεκρού,δείχνει σαν να έρχεται σε μια συνάφεια μαζί του. Σχηματίζοντας το πορτρέτο του νεκρού, ακολουθώντας αντίστροφα την πορεία της ζωής του, ανακαλύπτει ένα άλλο σύμπαν. Μεταμορφώνεται, μεταλλάσσεται, μεταστρέφεται. Το μαύρο σύννεφο που την σκιάζει δείχνει, σιγά- σιγά, να απομακρύνεται, και η ηρωίδα να γίνεται μια άλλη. Ξεκινάει μια πορεία προς την μετάνοια, μια διαδρομή προς την εξιλέωση, την ηθική της μεταστροφή, εντέλει την κάθαρση...
Είναι ένα σινεμά που αναπτύσσεται στην ενδοχώρα που άνοιξε ο Krzysztof Kieślowski και ο Krzysztof Zanussi, αλλά που παράλληλα συνομιλεί και με το σινεμά του Robert Bresson. Εδώ δεν υπάρχει καμία ένταση, καμία δραματική κορύφωση, καμιά συναισθηματική ακρότητα. Μόνο υπαινιγμοί, υπονοούμενα, μικρές (και φαινομενικά ασήμαντες) χειρονομίες. Μόνο το ανέκφραστο πρόσωπο της ηρωίδας, που σιγά -σιγά αντικρίζει μέσα της το φως...
La Biennale di Venezia 2026/ Orizzonti
