του Nima Nassaj
(κριτική: Καλλιόπη Πουτούρογλου)

Ασπρόμαυρα πλάνα από παλιά μπομπίνα φιλμ 16mm, βομβαρδισμένα σπίτια, χαλάσματα, πρόσφυγες. Προσωπικές μαρτυρίες σε voice-over. Η συγκινητική αφήγηση ενός πατέρα για τον χαμό του πολυαγαπημένου του γιου. Σύντομα η οθόνη διαιρείται στα δύο, ασπρόμαυρα και έγχρωμα πλάνα δείχνουν εκτοπισμούς. Ο κινηματογραφιστής αποκαλύπτει στον θεατή την προέλευση των αρχικών εικόνων. Χρονολογούνται από το 1948 έως το 1968 και καλύπτουν  σειρά πολέμων, ξεκινώντας από μία ισραηλινή επίθεση παραστρατιωτικών δυνάμεων σε ένα παλαιστινιακό χωριό. Οι αφηγήσεις ωστόσο που συνόδευαν τα πλάνα ήταν πρόσφατες, από το 2024. Αυτό που συγκλονίζει τον δημιουργό του project δεν είναι τόσο η αγριότητα των εικόνων, όσο η επανάληψη μιας κατάστασης που συνεχίζεται 77 χρόνια. Οκτώβρης 2023, η επίθεση της Χαμάς και ο νέος πόλεμος που εξαπέλυσε το Ισραήλ. Σχολιασμοί φωτογραφιών και αναστοχασμοί.  «Όσο μεγαλώνουν οι αριθμοί των νεκρών τόσο λιγότερο μπορούμε να τους νιώσουμε». Επιστροφή σε πλάνα αρχείου. Η ιστορία ενός φωτογράφου που δολοφονήθηκε στα βουνά του Λιβάνου. Κατά τη διάρκεια του μοντάζ ο ιρανός σκηνοθέτης πρέπει να διακόψει. Η είδηση της ισραηλινής επίθεσης εναντίον της χώρας του έχει κατακλύσει το διαδίκτυο. Ξαφνικά ο Nima Nassaj βρίσκεται μέσα στις εικόνες που μόλις έβλεπε, στο επίκεντρο ενός πολέμου.
Δώδεκα μέρες και δώδεκα νύχτες αγωνίας και έντασης, έτσι όπως καταγράφονται οπτικά και συνοδεύονται από την προσωπική εκτός κάδρου αφήγηση του σκηνοθέτη. Ειδήσεις και εικόνες ενός πολέμου, όπως μεταφέρεται  από επίσημες ειδήσεις και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η φυγή στα προάστια της Τεχεράνης, η αίσθηση του εγκλωβισμού και της απομόνωσης. Αλλά και η τακτική συγκομιδή των φρούτων από τους γονείς. Αυτό που ξεκινούσε σαν πολιτικό δοκιμιακό ντοκιμαντέρ μετατρέπεται τώρα σε στοχαστικό ημερολόγιο επιβίωσης, σε προσωπικό χρονικό ενός αθέατου πρώην παρατηρητή-νυν συμμετέχοντα. Ένα ημερολόγιο που στις σελίδες του αποτυπώνονται σκέψεις και στοχασμοί, η έντονη αβεβαιότητα, ο φόβος του θανάτου. Προς το τέλος τα όρια πραγματικότητας και  ονείρου θολώνουν. Οι σκιές στους τοίχους, το θρόισμα των φύλλων,  οι καρποί που πέφτουν. Ενώ η ιστορία του Τζένγκις Χαν στοιχειώνει την αφήγηση. Οι προσωπικές και οι συλλογικές ιστορίες γίνονται ένα σε αυτό το δοκιμιακό  ντοκιμαντέρ που αλλάζει συνεχώς  και μεταμορφώνεται, μέσα από τη συγχώνευση της τέχνης και της πολιτικής με τη βιωμένη εμπειρία. 

*Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Ντοκιμαντέρ
Φεστιβάλ Δράμας 2026