της Yoon Dan-bi
(κριτική: Σπύρος Γάγγας)

Στη δεύτερη σκηνοθετική της απόπειρα, η Κορεάτισσα σκηνοθέτης κάνει μια τρυφερή ταινία ενηλικίωσης, βραδυφλεγή στην εξέλιξή της και σε χαμηλό αφηγηματικό και δραματουργικό τέμπο.
Καλοκαίρι σε ένα μικρό νησάκι της Νότιας Κορέας. Σε αυτό λιμνάζει η 17χρονη Τζιν, που έχει ελάχιστα ερεθίσματα για φιλίες. Όταν ο νεαρός Ντουτζάε καταφθάνει για να παραστεί στην κηδεία της γιαγιάς του, η Τζιν ανακαλύπτει αφορμές για να τον επισκέπτεται. Με αυτό το κέντρισμα, ό,τι είναι οικείο για την Τζιν αρχίζει να δείχνει διαφορετικό.
Η Γιούν Νταν-μπι επιλέγει να λούσει με καλοκαιρινό φως (πολλά γυρίσματα είναι σε φυσικό φως) την έφηβη και να εκμεταλλευτεί, με αργούς ρυθμούς και στατική κάμερα, το περιβάλλον. Εσωτερικοί και εξωτερικοί χώροι φωτογραφίζονται με φωτεινότητα και, ομολογουμένως, οι ερμηνείες διακρίνονται από κινησιολογική λεπτότητα. Κάτι τέτοιο υπογραμμίζει τα σταδιακά αναδυόμενα συναισθήματα σε μια κουλτούρα κάποιας συστολής στην εκδηλωτικότητα, με επιπλέον ενδιαφέρον στοιχείο το γεγονός ότι η επικοινωνία των εφήβων δεν διαμεσολαβείται από την ψηφιακή τεχνολογία. Ωστόσο, αρκετά νωρίς στην αφήγηση διακρίνεται μια αμηχανία στην εξέλιξη της πλοκής. Αυτό δείχνει μια ενδεχομένως εσφαλμένη εκτίμηση από τη σκηνοθέτη ως προς την τελική διάρκεια της ταινίας, καθώς σε σχεδόν δύο ώρες η «ανάφλεξη» έρχεται αργότερα από το αναμενόμενο.
Όταν όμως συμβαίνει αυτό με την προσμονή για το πρώτο φιλί μεταξύ των δύο εφήβων —μια σκηνή που είναι ρυθμικά ορθή στο να αποδώσει την επιθυμία και την ηδονή— η ταινία σαν να δικαιολογεί την προηγούμενη βραδύτητά της. Το ίδιο συμβαίνει με την απόδοση του επώδυνου αποχωρισμού όπου, δίχως μελό προσποιήσεις, ο πόνος της Τζιν μεταδίδεται στον θεατή.
Με αφορμή το ερωτικό σκίρτημα, η Γιούν Νταν-μπι υφαίνει και ένα άλλο επίπεδο νοημάτων που αφορά τη σχέση με τον τόπο, τα γηρατειά και την εφήμερη διάρκεια της ζωής. Σε αυτό το επίπεδο, η υπαρξιακή χροιά της παροδικότητας ως υστερόγραφο της μελαγχολίας για το τέλος της αθωότητας («ο κόσμος πριν») λειτουργεί, τη φυγή από τον «οίκο» —μέσα και από τα ημερολόγια της γιαγιάς του Ντουτζάε— και την αναδιαμόρφωση του εαυτού, που σφυρηλατεί πλέον τα συναισθήματα και την ταυτότητά του.

The World Before, Γιούν Νταν-μπι, Ν.Κορέα, 2026

San Sebastian 2026