(Sea of Glass)
του Αλέξη Αλεξίου 
(σχόλιο:  Σωτήρης Ζήκος)
b_505X0_505X0_16777215_00_images_2627_thalassa-apo-giali.jpg

Είδα την νέα ταινία του Αλεξίου (12 χρόνια μετά την πρώτη -του, την «Τετάρτη 04:45») και είπα: ότι πρόκειται για μια φεμινιστική, γυναικεία ματιά πάνω στην ελληνική, τοξική αρεννωπότητα και την κακοποίηση των γυναικών, μάλλον οφειλόμενη ως τέτοια, στη συμμετοχή στο σενάριο της συζύγου του, της Αφροδίτης Νικολαΐδου. Όπως και, σε μια δεσπόζουσα σκηνή σ' ένα μπαρ της επαρχίας, που η νεαρή κόρη σηκώνεται και χορεύει εκστατικά, προσκαλώντας μια άλλη νεαρή κοπέλα σε χορό ερωτικό / λεσβιακό, ενώπιον κάποιων προκαλούμενων ανδρών. Κι όμως, την απόλαυσα και μου εν-τυπώθηκε, όχι γι' αυτά, αλλά παρόλα αυτά, καθώς πρόκειται για μια ταινία άρτια σκηνοθετικά, με ωραία πλάνα on location τόσο στη θάλασσα από ψηλά, όσο και στη ξηρά, με τις ανεμογενήτριες ψηλά, κάπου στην Εύβοια. Αλλά επίσης και για την δυναμική και απολύτως πειστική υποκριτική της Χριστιάνα Ματέλσκα Τόκα, σε πρώτη εμφάνιση, στο ρόλο της νεαρής κόρης, Βίκυ, που μου έμεινε μνημονικά... Επιτυγχάνοντας, κινηματογραφικά, σε εικόνες και σε σκηνές εκφραστικά, αυτό που έλεγε ο ποιητής Μανώλης Αναγνωστάκης «Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις, να μην τις παίρνει ο άνεμος». Παρά τις όποιες (επί μέρους) σεναριακές υπερβολές!