του Alejandro González Iñárritu
(κριτική: Σωτήρης Ζήκος) 

Ταινία ενδιαφέρουσα, αν και δραματουργικά υπερβάλλουσα, σε πολλαπλά πατήματα αλλά και ατοπήματα. Με δεσπόζοντα πρωταγωνιστή τον Τομ Κρουζ να “υπερπαίζει” επί τούτου, είτε σαν αδίστακτος, άπληστος, κυνικός πετρελαιάς Ντίγκερ είτε (ανατρεπτικά) σαν τον θεατρικό ηθοποιό που το παλεύει αντισυμβατικά κι αντιστέκεται στις πρόβες... Αλλά εντέλει, αποθεώνεται στην πρεμιέρα της mega θεατρικής παράστασης, η οποία παράσταση κι επιτελείται μέσα από “επικών” διαστάσεων κινηματογραφικά εφέ και σκηνικά σε επίπεδο θεάματος. Σαν μια “διπλής όψης” ανα-παραστατική αφήγηση δηλαδή, που αφενός τον σατιρίζει / καταγγέλει ως τον κακό χαρακτήρα και μετά (διασταλτικά) τον δικαιώνει / αποθεώνει ως ηθοποιό, που ερμηνεύει “χοντροκομμένα” έστω, αυτόν τον παλαβό χαρακτήρα. Για να ικανοποιήσει έτσι ένα αντιθετικό κοινό: πρώτα αυτό το “αντισυστημικό” και μετά και το άλλο, το συντηρητικό αμερικανικό κοινό. 
Οπότε και η ταινία καταφέρνει έτσι να είναι αφενός καταγγελτική (απέναντι σε πρόσωπα της εξουσίας, σαν καρικατούρες) και σε μια ανατροπή (προσωρινά μεν, αλλά σπέρνοντας την αμφιβολία της συλλογικής ευθύνης) απαλλακτική γι' αυτούς -τους ίδιους. Και γενικώς!
Να είναι ασόβαρη μεν, σαν σάτιρα, και να είναι σοβαρή στις κοινωνικοπολιτικές αναφορές της. 
Όπως, ας πούμε, να είναι ύποπτη για παραβίαση της προστασίας των ζώων με τη μεταχείριση της γάτας, αλλά αθώα εντέλει, μετά την αποκάλυψη ότι δεν επρόκειτο για αληθινή γάτα.   
Όποιος θέλει να την συγκρίνει, με κάτι σύγχρονο ανάλογο στο σινεμά, ας δει και το παλαβό «Sacrifice» (2026) του Ρομαίν Γαβράς, αλλιώς ας επιστρέψει πίσω στο κλασικό «Dr. Strangelove or How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb» (1964) του Στάνλεϊ Κιούμπρικ.