του Martin McDonagh
(κριτική: Σωτήρης Ζήκος)![]()
Πρόκειται για άλλη μια ταινία του Μάρτιν ΜακΝτόνα με “εσωτερική” θεατρική δομή η οποία βασίζεται σε δύο πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες και τους διαλόγους (αλλά και τους επιμέρους μονολόγους του προεξάρχοντα Κρις / Τζον Μάλκοβιτς με τον εαυτό του), τόσο μεταξύ τους όσο και με τους δευτερεύοντες χαρακτήρες που τους πλαισιώνουν δραματουργικά. Τόσο όσο...
Απλώς, αυτή η ιστορία τους διαδραματίζεται σε φυσικούς εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους (εδώ και στο νησί του Πάσχα με τις μνημιεώδεις, αρχαίες λαξευμένες κεφαλές /γλυπτά και κάποια “αδέσποτα” άλογα στις δημοσιές του) και όχι σε μια κλειστή / στατική θεατρική σκηνή.
Η ταινία αφηγείται “περιστασιακά” (άλλοτε με μαύρο χιούμορ κι άλλοτε δραματικά) την ιστορία φιλίας δύο πρακτόρων της CIA με ιστορικό ορίζοντα αναφοράς λίγο πριν το πραξικόπημα κατά του εκλεγμένου Αλλιέντε στη Χιλή το 1973 και με “αυθαίρετες” αναφορές αναδρομής στη δολοφονία του Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι στο Ντάλας του Τέξας το 1963. Το τότε, σαν τώρα...
Οι δύο αυτοί βασικοί χαρακτήρες / αντιήρωες, ο 72χρονος Κρις και ο Λι, είναι σε μια συνεχή, υπαρξιακή αναμονή σε τοπίο αναφοράς “ανοιχτό”, όπως, ας πούμε, ο Βλαντιμίρ και ο Εστραγκόν του Μπέκετ, που όμως δεν περιμένουν τον Γκοντώ, αλλά έναν θάνατο εξιλέωσης (του πάσχοντος από καρκίνο Κρις) από τον μόνο "άσπονδο" φίλο του και συνεργάτη, τον Λι.
Με τον Τζον Μάλκοβιτς να κλέβει εκφραστικά την παράσταση σε κάθε σκηνή διαλόγου ή και δράσης, με καθαρά κινηματογραφική υποκριτική, όπου κάποια από τα πιο “μετέωρα” και “αλλήθωρα” βλέμματα του να λένε πολύ περισσότερα πράγματα και τ' αντίθετά τους.
Το σημασιοδοτικό “φορτίο” (και) αυτής της ταινίας του ΜακΝτόνα δεν είναι καθόλου “βαρύ” -δεν πρόκειται δηλαδή για μια τραγωδία ούτε καν για μελό - δράμα, αλλά για μια (ακόμα) “παραδειγματική” περίπτωση παρωδίας της ανθρώπινης ύπαρξης, που την ορίζει ένας καταλυτικός σαρκασμός και αυτοσαρκασμός, όταν φτάνει ο καιρός της “τελικής” κρίσης, που δεν παίρνει πια τον εαυτό της καθόλου στα σοβαρά. Σαν να μας λέει, μπροστά στο γεγονός της απώλειας της μνήμης και του αναπόφευκτου θανάτου: Τέλος (των) πάντων οριστικά, τελικά, είτε στ' αστεία είτε στα σοβαρά!




