(Το νησί)
του Ron Howard
(κριτική: Σωτήρης Ζήκος)

Η ταινία φαίνεται “εκ πρώτης όψεως”, μάλλον αβανταδόρικη, με τόπο δράσης ένα εξωτικό παρθένο νησί και μια πλειάδα δημοφιλών πρωταγωνιστών πρώτης γραμμής, σε μια ιστορία επιβίωσης. Με βασικούς χαρακτήρες κάποιους επίμονους “τυχοδιώκτες” μιας άλλης εποχής (βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και πρόσωπα) που η αφήγησή της όμως, μοιάζει να διολισθαίνει σ' ένα ριάλιτι σόου τύπου Survivor, σημερινής τηλεοπτικής πλοκής “αθέμιτων ανταγωνισμών” μέχρις εσχάτων! Αλλά... αυτοί οι συμμετέχοντες, καταλήγουν σαν χαρακτήρες, να αποκαλύπτονται αξιοθρήνητοι, ο καθένας με το δικό του τρόπο, καθότι ασυνεπείς, ο καθένας ως προς τον επιδιωκόμενο σκοπό του και προορισμό του, ή και αποτυχημένοι ως προς αυτόν, και εντέλει αναξιοπρεπείς και αντιπαθητικοί, αναποφάσιστοι, ύπουλοι και δειλοί -τόσο λίγοι. Θαρρείς και ξεμπροστιάζονται έτσι εδώ, για ν' αποφασίσει το κοινό, μετά από κάθε κρίσιμη σκηνή αντιπαράθεσης μεταξύ τους, ποιος ή ποια θέλει να αποχωρήσει από το πεδίο! Χωρίς τελικό νικητή. Με την Ανα ντε Αρμας, εντελώς αταίριαχτη στο ρόλο της αδίστακτης σεξουάλας "αφέντρας βαρώνης" με αυτό το πονηρό μουτράκι... παρεκτός σαν αποτυχημένη απατεώνισσα (εντός της ταινίας) στο ρόλο αυτό.

Το Νησί / Eden (2025)
σε σκηνοθεσία του Ρον Χάουαρντ
σε σενάριο Νόα Πινκ, από μια ιστορία των Πινκ και Χάουαρντ.
με τους Τζουντ Λο, Ανα ντε Αρμας, Βανέσα Κίρμπι, Σίντνεϊ Σουίνι