(Έτσι Ξαφνικά)
του Ryūsuke Hamaguchi
(κριτική: Σωτήρης Ζήκος)

Η ταινία αυτή είναι ένα φαινόμενο μοναδικό στα χρονικά της κινηματογραφικής τέχνης, καθώς επιχειρεί να βλέπεται σαν να παρακολουθείς μια ανθρωπιστική μυσταγωγία ευαισθησίας, ανα-παραστατική και αφηγηματικά προσεγγιστική, στο πώς μπορεί να βιώνουν εσωτερικά τον διακεκομμένο χρόνο (με διαδοχικά κενά στις αναμνήσεις μιας ολόκληρης ζωής) σε σχέση μ' εσένα τον υγιή (ακόμη) θεατή που τον βιώνεις ως συνεχή χρόνο (παροντικό/ αναδρομής), κάποια πάσχοντα άτομα από την πιο συχνή μορφή άνοιας στην εποχή μας, το Αλτσχάιμερ. 
Κάτι που είναι τρομερά δύσκολο ν' ανα-παρασταθεί κινηματογραφικά και να μεταδοθεί σαν εμπειρία, καθώς πρόκειται για μια αθέατη, σχεδόν ερμητική διαδικασία ψυχής. Παρά μόνο, ίσως, υπαινικτικά και μεταφορικά, μέσα από μια πολυεπίπεδη σύνθεση που εξελίσσεται λιτά και διογκώνεται σταδιακά: σχέσεων κάποιων αδρών χαρακτήρων και δεύτερων ρόλων, επίμονων λόγων, κάποιων δραματικών συγκρούσεων, συμμετοχικών θεατρικών δρώμενων, στοχαστικών διαλόγων, μεθόδων φροντίδας («Humanitude»), σωματικών επαφών και κινήσεων, όπως και  κοινωνιολογικών αναλύσεων που ορίζουν τον περιβάλλοντα χώρο και πνεύμα της εποχής...  
Με κεντρικά, δεσπόζοντα αλλά και τόσο οικεία πρόσωπα: την γαλλίδα Μαρί Λου, που σπούδασε ανθρωπολογία στην Ιαπωνία κι έγινε διευθύντρια οίκου ευγηρίας στο Παρίσι και την γιαπωνέζα Μαρί σε τελικό στάδιο καρκίνου, που σπούδασε φιλοσοφία στη Γαλλία και έγινε σκηνοθέτης μικρών θεατρικών παραγωγών και την αυθόρμητη, αληθινή, επιδραστική φιλία τους, σαν μια σύνδεση δύο μεγάλων πολιτισμών σ' ένα αβέβαιο και ταραγμένο, παγκόσμιο παρόν. 
Πρόκειται μεν, για μια ταινία μεγάλης διάρκειας, με πολλαπλά και βαριά θέματα δομημένη, που βλέπεται ωστόσο με αμείωτο ενδιαφέρον σαν ν' αφορά, είτε άμεσα ή έμμεσα, κάποια δικά μας πρόσωπα αγαπημένα, τους ίδιους εμάς και τους απανταχού της Γης, δικούς μας ανθρώπους!