(Ο τελευταίος πορτοφολάς της Νέας Υόρκης)
του Noah Segan
(κριτική: Ζωή- Μυρτώ Ρηγοπούλου)

Όλη του τη ζωή κλέβει πορτοφόλια κι άλλα τιμαλφή στη Νέα Υόρκη ο Χάρι (Τζον Τορτούρο) και παρά τα χρόνια του δεν έχει χάσει το χάρισμά του. Έχει σταθερούς συνεργάτες-φίλους όπως τον κλεπταποδόχο Μπεν (Στιβ Μπουσέμι) και δίνει πρόθυμα όσα χρειάζονται απ’ τα κέρδη του για τη φροντίδα της κατάκοιτης γυναίκας του Ρόζι. Ένα βράδυ ξεγελάει μ’ ευκολία έναν ματσωμένο πιτσιρικά και του κλέβει το πορτοφόλι και κάποια πράγματα απ’ το αμάξι του. Στη δουλειά του Χάρι, ωστόσο, μεγαλύτερος κίνδυνος κι απ’ το να σε συλλάβουνε είναι να κλέψεις άθελά σου κάτι σημαντικό από κάποιον που δεν πρέπει.
Στιλάτος, καλοφτιαγμένος κι ατμοσφαιρικός, ξετυλιγμένος δεξιοτεχνικά, με ωραίο ρυθμό και μουσικές, χιούμορ, σασπένς και μια εσάνς αγωνίας προσωπική κι αστυνομική μαζί, Ο Τελευταίος πορτοφολάς της Νέας Υόρκης/ The Only Living Pickpocket in New York σε σκηνοθεσία και σενάριο του Noah Segan είναι μια εξαιρετική και γεμάτη ζεστασιά κι ανθρωπιά ταινία. Με δύο εμβληματικούς ηθοποιούς του ανεξάρτητου αμερικανικού σινεμά σε δύο άψογες -όπως ήταν και το αναμενόμενο- ερμηνείες, Ο Τελευταίος Πορτοφολάς είναι μέινστριμ ως προς τα μέσα κινηματογράφησης και την παραγωγή κι ανεξάρτητος ως προς το πνεύμα, την αισθητική και την διάλεκτο. Είναι επίσης μια ταινία αστικής περιπλάνησης αφιερωμένη στη Νέα Υόρκη -όπως μας δηλώνει η μουσική της ευθύς εξαρχής- που διασυνδέει συνεχώς το παλιό με το νέο. Αυτό δηλαδή που χάνεται, μ’ αυτό που έρχεται ή που ήδη υπάρχει, μέσα από αστεία και αναφορές κάθε λογής -συχνά κι ηλικιακές ως προς την τεχνολογία-, μια και το μισοκρυμμένο, σημαντικό θέμα εδώ είναι ο ίδιος ο χρόνος. Και μέσα απ’ αυτόν η απώλεια όσων μπορούν να χαθούν ξαφνικά, αλλά κι όσων αλλάζουν νομοτελειακά δίχως να κοιτάζουν τη δική μας μελαγχολία που εδώ αντιμετωπίζεται όχι με ηττοπάθεια, αλλά με αισιοδοξία και μια ανάλαφρη στωικότητα που δίνει στην κάθε στιγμή -και σκηνή- ακόμα μεγαλύτερη αξία. 
Μ’ έναν ρομαντισμό που αντανακλά στον πρωταγωνιστή την οπτική και το αξιακό σύμπαν του σεναριογράφου-σκηνοθέτη, ο Τορτούρο, σαν πολυμήχανος Οδυσσέας, διασχίζει περπατώντας ή με το μετρό την αγαπημένη πόλη του, ετοιμοπόλεμος κι αποφασισμένος να σώσει ό,τι αγαπάει. Μόνο απέναντι στα παλιά κρίματα δείχνει ανίσχυρος, μια και το παρελθόν είναι ο μόνος χρόνος που κανείς δεν μπορεί ν’ αλλάξει. Στοχαστικά, υπαρξιακά και γλυκόπικρα η αφήγηση, ακολουθεί τον εξαιρετικό ρυθμό -και το εξίσου άψογο βάδισμα- του πρωταγωνιστή της, κοιτώντας χωρίς να φοβάται το χρόνο που περνά και εν τέλει και τον ίδιο το θάνατο που υποσκελίζεται εδώ απ’ τη δυνατότητα του ανθρώπου να αγωνίζεται και να νικά ακριβώς επειδή δεν βάζει το μέτρο της αξίας στον εαυτό, αλλά στη συνέχεια, στην αγάπη και στον Άλλον.  Και μέσα απ’ όλα αυτά το παλιό χωρίς να αυτοκαταργείται, αλλά αντίθετα δίνοντας και μερικά μαθήματα ζωής, κάνει χώρο οικειοθελώς για να μπορέσει να αντικατασταθεί απ’ το νέο.  

Νύχτες Πρεμιέρας 2026