(Δυο εισαγγελείς)
του Sergei Loznitsa
(σχόλιο: Θόδωρος Σούμας)

"Οι δύο εισαγγελείς" του καλού Ουκρανού σκηνοθέτη Σεργκέι Λόζνιτσα, είναι μια πολύ καλή αντισταλινική και εμμέσως αντινεοσταλινική, δηλαδή αντιπουτινική μυθοπλασία, βασισμένει στο βιβλίο ενός αναξιοπαθούντος Ρώσου θύματος/συγγραφέα, θύματος των σταλινικών εκκαθαρίσεων. Δωρικό στυλ, λιτό και αυστηρό ύφος, που ταιριάζουν με το περιεχόμενο και την αφήγηση του φιλμ. Η μυθοπλασία και η φιλμική διήγηση, σε μια ιστορία εν πολλοίς κεκλεισμένων των θυρών, σε πιάνουν απ’ τον λαιμό και σου δημιουργούν ασφυξία από την ένταση, την αγανάκτηση και την ηθική αηδία…
Η αφήγηση και η δραματουργία μας παρουσιάζουν τους εναγώνιους αγώνες των γνήσιων, αγνών μαρξιστών-θυμάτων του σταλινισμού στην ΕΣΣΔ, που εξακολουθούν με αθωότητα να πιστεύουν σ'αυτή, παρόλο που το καθεστώς τους παίρνει τα κεφάλια χωρίς έλεος, ντροπή και ανθρωπιά, και να μάχονται εναντίον της απολυταρχικής γραφειοκρατίας και του τελειωτικά ολοκληρωτικού καθεστώτος από την εποχή του αδίστακτου, απάνθρωπου, στυγνού Στάλιν και της σκληροπυρηνικής, επονείδιστης κι αμείλικτης φράξιας του...
Στο «Δύο εισαγγελείς», ένας παλιός κομμουνιστής επαναστάτης στην ΕΣΣΔ, άδικα φυλακισμένος εξαιτίας  των σταλινικών εκκαθαρίσεων, γράφει με το αίμα του σε ένα μικρό χαρτί πως όποιος το βρει οφείλει να απευθυνθεί στον Γενικό Εισαγγελέα της χώρας ώστε αυτός να διερευνήσει την υπόθεσή του για να αποδώσει δικαιοσύνη και να τον αθωώσει. Τα χαρτί φθάνει σε έναν νεαρό, τίμιο και ιδεαλιστή μπολσεβίκο εισαγγελέα, ο οποίος αποφασίζει να δώσει τη μάχη υπέρ της αθώωσης του αγνού, βετεράνου κομμουνιστή. Ο νεαρός εισαγγελέας μπλέκει κατά συνέπεια στον παράλογο, εφιαλτικό λαβύρινθο του ολοκληρωτικού, γραφειοκρατικού κι αυταρχικού, σταλινικού κομμουνιστικού καθεστώτος…