(Φάκελος 137)
του Dominik Moll
(κριτική: Σπύρος Γάγγας)

Με φόντο την κοινωνική έκρηξη των «κίτρινων γιλέκων» (2018-2020), το κοινωνικοπολιτικό θρίλερ του γαλλογερμανού σκηνοθέτη Ντομινίκ Μολ αποτελεί μια καλοστημένη, καταγγελτική ταινία απέναντι στην κρατική καταστολή.
Όταν ένας 18χρονος τραυματίζεται σοβαρά στο κεφάλι από βολή αστυνομικών δυνάμεων δίχως διακριτικά, η Στεφανί, από το Τμήμα Εσωτερικών Υποθέσεων της Γενικής Επιθεώρησης της Εθνικής Αστυνομίας, ερευνά τις συνθήκες κάτω από τις οποίες συνέβη το βίαιο περιστατικό. Σύντομα βρίσκεται εγκλωβισμένη σε έναν δαίδαλο αντικρουόμενων μαρτυριών και εσωτερικών πιέσεων.
Πρόκειται για ένα σφιχτοδεμένο στην αφήγησή του έργο, που ακολουθεί την ασφαλή οδό της μεθοδικής έρευνας μέσα από την κλήτευση των αστυνομικών που ενεπλάκησαν στη συμπλοκή, τη χρήση βιντεοσκοπημένου υλικού από κινητά τηλέφωνα (ιδιαίτερα επιτυχημένη η κινηματογραφική προσομοίωση), καθώς και μέσα από επαγωγές και νομικές διαδικασίες που άλλοτε διευκολύνουν και άλλοτε περιορίζουν την έρευνα της Στεφανί και της ολιγομελούς ομάδας της.
Η Λέα Ντρούκερ, ως Στεφανί, κέρδισε το πρόσφατο Σεζάρ για την ερμηνεία της, καθώς ενσαρκώνει με δυναμισμό μια αστυνομικό η οποία, με αυταπάρνηση και ακεραιότητα, πράττει κατά το καθήκον παρά τη σύγκρουση που αυτό θα επιφέρει με συναδέλφους και προϊσταμένους. Καλοπαιγμένο στο σύνολό του —με χαρακτηριστική την προσεγμένη σύντομη παρουσία της Γκουσλαγκί Μαλάγκα, γνωστής και από το «Σαιντ Ομέρ» της Αλίς Ντιόπ— το έργο αγγίζει κοινωνικές διαστάσεις, όπως η εγγύτητα της μικρής κοινότητας ή η αγανάκτηση όσων υφίστανται ρατσιστικές διακρίσεις και αντίστοιχο κοινωνικό αποκλεισμό.
Σε αυτόν τον τελετουργικής ακρίβειας καμβά διερεύνησης των πραγματικών γεγονότων (κινήτρων και ευθυνών), ο Μολ φλερτάρει με την αισθητική μιας τηλεοπτικής σειράς ανάλογου είδους και δεν αποφεύγει κάποια σχετικά κλισέ. Ωστόσο, στην κινηματογραφική του προσέγγιση, ο στακάτο χαρακτήρας της αφήγησης και οι προσεκτικές λήψεις αποτρέπουν τη διολίσθηση σε δευτερεύουσες πλοκές —τακτική συνήθης στις σειρές— και διατηρούν την εστίαση αμείωτη, όπως ακριβώς κάνει και η Στεφανί. Το σασπένς πατά στέρεα και μη επιδεικτικά σε θεμελιώδη θέματα όπως: ο πολιτικός ακτιβισμός αλλά και η επαγγελματική αξιολογική ουδετερότητα· η επίκληση από τις αρχές μιας κατάστασης έκτακτης ανάγκης, όπου φέρεται να απειλείται το ίδιο το δημοκρατικό πολίτευμα· ο συνδικαλισμός με την εσκεμμένη μυωπία του όταν εμπλέκονται συνάδελφοι σε αξιόποινες πράξεις, καθώς και η αναμενόμενη πίεση που θα ασκηθεί στην αστυνομικό από την εν λόγω ομάδα, η οποία ελέγχεται για αυθαιρεσία.
Κι αν ο Μολ υπηρετεί την πλοκή με τη σχολαστική πειθαρχία που υπαγορεύει η αστυνομική έρευνα, η χαραμάδα φωτός της νεότητας και της ζωτικοκρατικής ορμής της κατατίθεται απερίφραστα και ελπιδοφόρα.

ΦΑΚΕΛΟΣ 137, Ντομινίκ Μολ, Γαλλία, 2025