(Αχνή Θέα των Λόφων)
του Kei Ishikawa
(κριτική: Σπύρος Γάγγας)
Μεταφέροντας στη μεγάλη οθόνη το ομώνυμο μυθιστόρημα του Νομπελίστα συγγραφέα Καζούο Ισιγκούρο, ο πολλά υποσχόμενος Κέι Ισικάβα αναμετράται με το συλλογικό τραύμα της ατομικής βόμβας στο Ναγκασάκι και την επίπτωσή του στη ζωή της Ετσούκο που αφήνει την Ιαπωνία, μετοικώντας στην Αγγλία. Με αφορμή την επίσκεψη της κόρης της Νίκι, η Ετσούκο αφηγείται τη ζωή της αμέσως μετά την καταστροφή, τον γάμο της με τον Τζίρο αλλά και αργότερα με έναν Βρετανό άνδρα με τον οποίο αποκτούν τη Νίκι. Ωστόσο, η αφήγηση ξεδιπλώνει την παρουσία/απουσία μιας άλλης κόρης, της Κέικο και της μυστηριώδους κατάληξής της, ειδικά όταν εμπλέκεται και μια άλλη γυναίκα.
Η χρωματικά πλούσια εναρκτήρια σεκάνς με τα πανοραμίκ στην ιαπωνική ύπαιθρο και τη γυναίκα να διασχίζει μια μικρή γέφυρα τοποθετεί την ταινία στις αισθητικές και κοινωνικές προκείμενες του Όζου. Με ένα, επίσης, ακουστικά αναπτερωτικό ζενερίκ, ο Ισικάβα φαίνεται να εγγυάται ένα πρωτότυπο έργο με μοντέρνα αφήγηση αλλά και άψογη αισθητική. Καθώς όμως ο θεατής καλείται να σχετιστεί με τους χαρακτήρες ανακαλύπτει σταδιακά ότι πρόκειται για ένα σινεμά τεχνητό, αποκαθαρμένο από το τραύμα, αν και το επικαλείται, καθώς τα πρόσωπα, οι κήποι, η φιλτραρισμένοι ουρανοί δεν μεταβολίζουν ως όφειλαν τον ρεαλισμό που διέπει ένα τέτοιο κολοσσιαίο χτύπημα (ας θυμηθούμε μόνο τον Κανέτο Σίντο, τον Σοχέι Ιμαμούρα, τον Χιντέο Σεκιγκάουα, τον Ακίρα Κουροσάουα μεταξύ άλλων και τις αξεπέραστες ταινίες τους για τη ρίψη της ατομικής βόμβας) αλλά το απορροφούν ως αχνό αποτύπωμα εντός ενός περιβάλλοντος που θυμίζει κουκλόσπιτο.
Προς υπεράσπιση αυτής της καλλιτεχνικής απόφασης του δημιουργού, και παρά τις ρητές αναφορές στον Όζου και τον Κουροσάουα, η ταινία υιοθετεί σταδιακά το είδος «kaidan-geki» (δράμα με ιστορίες φαντασμάτων). Συνεπώς, η απόκοσμη, στυλιζαρισμένη και μυστηριακή επιφάνειά του δικαιολογεί αυτή την φορμαλιστική τροπή, αν και σε τελική ανάλυση «Η Αχνή Θέα των Λόφων» μετατρέπεται σε σινεμά εξεζητημένης κομψότητας.
ΑΧΝΗ ΘΕΑ ΤΩΝ ΛΟΦΩΝ, Κέι Ισικάβα, Ηνωμένο Βασίλειο/Ιαπωνία/Πολωνία, 2025
