(Εθνικός Θησαυρός) 
του Lee Sang-il 
(σχόλιο: Σωτήρης Ζήκος)

Eνθουσιάζονται με την ταινία οι "δικοί" μας δυτικοί θεατές γιατί βλέπουν τζάμπα (οι κριτικοί) και μ' ένα εισιτήριο κινηματογράφου οι κοινοί θνητοί, μερικά δείγματα αυθεντικού θεάτρου Καμπούκι επί σκηνής (έστω και κινηματογραφημένα) σε μεγαλοπρεπείς αίθουσες με φανατικό κοινό σε μια (ακόμη ζωντανή) παράδοση αιώνων, που θα έπρεπε να ταξιδέψουν στην Ιαπωνία και να χρυσοπληρώσουν μια τέτοια εμπειρία, χώρια η ταξιδιωτική ταλαιπωρία. Οι άλλες σκηνές, εκτός των παραστάσεων, των προβών και των τεχνικών προετοιμασίας των ηθοποιών, αυτές του ιδιωτικού βίου των βασικών ηρώων είναι τόσο μα τόσο ισχνές δραματουργικά -σαν να πρόκειται απλώς για ορεκτικά και επιδόρπια, συνοδευτικά στο κυρίως πιάτο...
Πέρα απ' την "πλάκα" αξίζει να δει κανείς την ταινία αυτή, έστω και σαν δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ γι' αυτήν την άγνωστη στα καθ' ημάς Τέχνη!

Εθνικός Θησαυρός / Kokuhô (2025) 
σε σκηνοθεσία του Σανγκ Ιλ Λι