(Τι σου λέει αυτή η φύση)
του Hong Sang-soo
(κριτική: Δημήτρης Μπάμπας)

Τα πολλαπλά επεισόδια μιας εισβολής στον όχι και τόσο ευρύ χώρο, ενός επιβλητικού οικογενειακού τοπίου βρίσκονται στο κέντρο της ταινίας του κορεάτη δημιουργού.
Μια επίσκεψη συνιστά την αφετηρία της αφήγησης. Ο ήρωας, ο Donghwa (στο ρόλο ο Ha Seong-guk) ένας τριαντάχρονος ποιητής βρίσκεται ξαφνικά αντιμέτωπος με την οικογένεια της φίλης του Junhee.  Η συνοδεία του μέχρι πόρτα του οικογενειακού σπιτιού αποκαλύπτει την σχέση του με την κόρη της οικογένειας και η αποδοχή της πρόσκλησης για φιλοξενία μοιάζει αναπόφευκτη. Τα πρόσωπα της οικογένειας δείχνουν είναι οικεία: ο φιλικός πατέρας -πεθερός (τον υποδύεται ο σταθερός συνεργάτης του σκηνοθέτη Kwon Hae-hyo),  η μητέρα -πεθερά που αποδεικνύεται επίσης ποιήτρια,  η μεγάλη κόρη και, τέλος η φίλη του. Περιπλανήσεις στην περιοχή, συναναστροφές, ατελείωτες συζητήσεις…. 
Ο σκηνοθέτης, ως είθισται, δημιουργεί το πορτρέτο ενός νεαρού που βρίσκεται σε ασυμφωνία και σε διάσταση τόσο με την εποχή του (… και την περιρρέουσα ατμόσφαιρά της) όσο και με το κοινωνικό του περιβάλλον. Αμήχανος, αδέξιος, κάποια στιγμές αφελής, οπωσδήποτε αιθεροβάμων -η εμμονή του με το παλιό του αυτοκίνητο Kia Pride είναι τόσο ενδεικτική αυτής της ασυμφωνίας-. Η δραματική πλοκή συγκροτείται από μια  αλυσίδα διαδοχικών συναντήσεων και συζητήσεων του ήρωα με τα καινούργια πρόσωπα. Απέναντι σ’ αυτούς, ο χαρακτήρας του νεαρού ποιητή, μέσα από ευγένεια και την αφέλεια του, εκφράζει μια δυσανεξία απέναντι στη συμβατική διαδρομή της ζωής, ό,τι δηλαδή απαιτεί η “νέα” του οικογένεια. Οι κωμικοί τόνοι αναδεικνύονται, καθώς προσπαθεί να διαχειριστεί το καινούργιο οικογενειακό τοπίο. 
Το οπτικό ύφος της ταινίας χαρακτηρίζεται από χαλαρότητα, απλότητα, μια αίσθηση χειροποίητου στην αισθητική. Το τετριμμένο, το καθημερινό βρίσκονται στο κέντρο: η πραγματικότητα δεν διηθείται,  δεν δίνεται  έμφαση στο σημαντικό ως προς τη δραματουργία, ούτε υπάρχει η ανάλογη ένταση που το συνοδεύει, όπως συμβαίνει συνήθως. Κινηματογράφηση με στατική κάμερα, λήψεις μεγάλης χρονικής διάρκειας, το μυωπικό βλέμμα του ήρωα που υιοθετείται κάποιες φορές από τον σκηνοθέτη. Μια πραγματικότητα λίγο θολή και ασαφή, όπως την αντιλαμβάνεται ο κεντρικός ήρωας. Όταν, όμως, τα γυαλιά φοριούνται και η εικόνα καθαρίζει, τότε όλα φαίνονται διαφορετικά, τότε γίνονται λίγο μελαγχολικά. 
Η ποίηση συνιστά ένα κεντρικό στοιχείο της ταυτότητάς του, της εικόνας που έχει οικοδομήσει για τον εαυτό του. Ωστόσο, μοιάζει να είναι και η ασπίδα προστασίας του, μια ασπίδα που αποδεικνύεται άχρηστη στη σκηνή της δραματικής κορύφωσης. Μέσα από την τελετουργία του μεθυσιού και την ευωχία του οικογενειακού τραπεζιού, όπου το οινοπνευματώδη ποτά ρέουν σε αφθονία, συμβαίνει η αποκάλυψη του πραγματικού εαυτού: οι μάσκες διαλύονται, οι άμυνες καταρρέουν, η προσγείωση στην πραγματικότητα είναι σφοδρή. Τότε φτάνουμε στον δραματικό πυρήνα της ιστορίας: Μέσα από μια αργή διαδικασία ξεφλουδίσματος συμβαίνει η αποκάλυψη του αληθινού εαυτού,  των αληθινών σχέσεων, των ζωτικών αυταπατών.  Τότε ο αιθεροβάμων επιστρέφει στην πραγματικότητα. Τότε αποκαλύπτεται η αληθινή φύση των πραγμάτων...