(Αυτά που σκοτώνεις)
του Alireza Khatami
(κριτική: Θόδωρος Σούμας)

Το "Αυτά που σκοτώνεις" του Ιρανού Χατάμι, είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα, τουρκική ταινία, που εκτυλίσσεται στην Τουρκία, γύρω από την τοξική οικογένεια που κρύβει ένοχα μυστικά, βεβαρημένη με διαγενεακά τραύματα και αμαρτίες...
Ο Αλί διδάσκει μετάφραση από τα αγγλικά σε μια τουρκική σχολή, έχοντας επιστρέψει από τις σχετικές σπουδές στις ΗΠΑ. Μια μέρα η κακοπαθημένη και κακοποιημένη μητέρα του βρίσκεται νεκρή, πεσμένη στο πάτωμα του σπιτιού. Ο Αλί αρχίζει να υποπτεύεται τον αυταρχικό, κακοποιητή και σκληρό πατέρα του, τον οποίο σκέπτεται να εκδικηθεί...
Ένα ψυχολογικό και ταυτόχρονα χαρακτηριολογικό (πάνω σε χαρακτήρες) φιλμ με παράδοξη ατμόσφαιρα. Το φως λούζει με ιδιότυπο τρόπο τις σκηνές. Το ντεκουπάζ είναι έξυπνο και λειτουργικό. Κάπου στο μέσον, η αφήγηση αποκτά μια σουρεαλιστική, ονειρική διάσταση με τη μυθοπλαστικά τολμηρή εμφάνιση του "διδύμου", του σωσία, του αντικαταστάτη του κεντρικού ήρωα (που θυμίζει "Χαμένη λεωφόρο" και "Mulholland Dr" του Ντέιβιντ Λιντς). Τον ηθοποιό που υποδύεται τον γιο, τον Αλί, παίζει από του λοιπού ένας άλλος, ο βοηθός του στην κηπουρική! Μετά οι ρόλοι τους αντιστρέφονται ξανά (τα παραπάνω ισχύουν με παραλλαγές).  Μερικές φορές η εισαγωγή αυτών των αλλόκοτων στοιχείων "φαλτσάρουν", μα είναι αναπόφευκτο.
Βρίσκουμε στην ταινία κι εικόνες από τον Τσεϊλάν και από το ιρανικό σινεμά. Αλλά οι εκλεκτικές συγγένειες είναι το λιγότερο. Το σημαντικότερο είναι οι διαπλοκές προσωπικών, οικογενειακών -και κοινωνικών- διαδρομών σε ένα ψυχολογικό δράμα, που έχει και τη διάσταση του αστυνομικού, όλα λουσμένα σε μια σκοτεινή, έντονη ατμόσφαιρα... 
Δουλειά ενός πρωτότυπου σκηνοθέτη και σεναριογράφου!