(Το μυστηριώδες βλέμμα του Ροζ Φλαμίνγκο)
του Diego Céspedes
(κριτική: Ζωή- Μυρτώ Ρηγοπούλου) 

Σε μια κοινότητα μεταλλωρύχων κάπου σε μια έρημο της Χιλής το 1982, σ’ ένα απομονωμένο σπίτι που το βράδυ γίνεται μπαρ, ένα 11χρονο κοριτσάκι, η Λίντια μεγαλώνει υπό την προστασία μερικών τρανς γυναικών. Μια απ’ αυτές, η Φλαμίνγκο, την βρήκε εγκαταλελειμμένη πριν χρόνια κι έγινε έκτοτε η μαμά της. Τον τελευταίο καιρό η Φλαμίνγκο όλο βήχει κι είναι ανήσυχη γιατί μοιάζει να κόλλησε την αρρώστια δίχως όνομα που μεταδίδεται απ’ το βλέμμα. Σήμερα, όμως, την απασχολεί μόνο να ντυθεί όμορφα γιατί το βράδυ στο μπαρ έχει διαγωνισμό και πρέπει οπωσδήποτε να κερδίσει…
    Αν το συναίσθημα βρίσκει πάντα το δρόμο για την καρδιά, το ίδιο κατορθώνουν και κάποιες ταινίες, όπως ας πούμε Το μυστηριώδες βλέμμα του Ροζ Φλαμίνγκο του Ντιέγκο Σεσπέδες, που σαν γράμμα αγάπης, χαρούμενο και τρυφερό προς τις τρανς γυναίκες της εποχής (τραβεστί όπως λέγονταν τότε), τυλίγει σ’ ένα δίχτυ ζεστασιάς το θεατή, προκαλώντας του τόση αισιοδοξία κι ασφάλεια, όση ένοιωθε και το κοριτσάκι με τη Φλαμίνγκο. Κι αυτό παρ’ ότι ταυτόχρονα του ξεδιπλώνει μπρος στα μάτια του χωρίς ωραιοποιήσεις ιδιαίτερες έναν εφιάλτη ανίκητο, μια και για όσους το ξέχασαν ή το αγνοούν το AIDS τότε ξεκλήριζε ανελέητα τις κοινότητες των γκέι και των τρανς και φάρμακο για να γλιτώσει κάποιος δεν υπήρχε. 
Με χιούμορ και τσαγανό, παιχνιδιάρικα, τσαμπουκαλεμένα κι ατρόμητα, σαν και τις πρωταγωνίστριές της δηλαδή, και με εξαιρετικό συντονισμό στο ρυθμό και την εκφορά της, η αφήγηση παραθέτει επακριβώς τους ρατσισμούς και τους κίνδυνους -έως και θανάσιμους- της εποχής, δεν χαλάει, όμως για χάρη τους τη ζαχαρένια της, ούτε και την εικαστική της γοητεία. Αντίθετα, πασπαλίζοντας με ολίγο σεναριακό μαγικό ρεαλισμό την εξαιρετική -λυρική και γήινη μαζί- φωτογραφία του Άντζελο Φατσίνι μετατρέπει τη φρίκη σ’ ονειρόδραμα, πείθοντας το θεατή πως, παρά τον κόμπο στο λαιμό, η αγάπη θα νικήσει μια μέρα. Στην ταινία τα έχει ήδη καταφέρει, γιατί παραμένει ζωντανή, σ΄ έναν σύντροφο, μια ανάμνηση ή στο βλέμμα ενός παιδιού που νοσταλγεί τη μαμά του. 
Μόνο εύκολο δεν είναι κινηματογραφικά να φέρει εις πέρας ένας σκηνοθέτης μια τέτοια προσέγγιση, πρωτότυπη και τολμηρή, μ’ ολοκληρωμένη οπτική και με τόσο πηγαία συναισθηματική αξία,  πόσο μάλλον στην πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους, όπου είναι και σεναριογράφος μαζί, όπως εδώ ο Ντιέγκο Σεσπέδες. Δίκαιη και με το παραπάνω λοιπόν κάθε διάκριση που Το Μυστηριώδες Βλέμμα του Ροζ Φλαμίνγκο έχει κερδίσει μέχρι σήμερα, όπως το μεγάλο βραβείο του τμήματος Ένα Κάποιο Βλέμμα στο 78ο Φεστιβάλ Καννών 2025.
Τελειώνοντας, δεν γίνεται να μην αναφερθεί κανείς στο καθάριο βλέμμα της Ταμάρα Κορτές ως μικρής Λίντια ή στην μεταμόρφωση του Ματίας Καταλάν σε μια αναγεννησιακής ομορφιάς εύθραυστη Φλαμίνγκο που σαγηνεύει το φακό με την ανδρόγυνη γοητεία της. Μοιάζει σαν μια τρανς Κυρία με τις Καμέλιες με τον Αρμάνδο της να είναι δυστυχώς ένα κάθαρμα, αλλά εκείνη δεν χάνει εξαιτίας του την καλοσύνη της, ούτε την ικανότητά της να ονειρεύεται. Μόνο που καμιά φορά δυστυχώς, τα όνειρα μπορεί να τα πληρώσουμε και με τη ζωή μας. Γι’ αυτό και το μεγαλύτερο μυστήριο εδώ, όπως εξάλλου και στη ζωή, είναι μάλλον η αγάπη. 

Νύχτες Πρεμιέρας 2025