της Lana Daher
(κριτική: Δημήτρης Μπάμπας)
“Στο Λίβανο η σύγχρονη ιστορία δεν διδάσκεται στα σχολεία. Οι εικόνες της ταινίας προέρχονται από 20.000 διαφορετικές πηγές που προέρχονται από διαφορετικά αρχεία. Η αφήγηση δεν ακολουθεί μια αυστηρή χρονολογική σειρά, πηγαίνει μπρος και πίσω στο χρόνο. Αυτή η απουσία προσανατολισμού είναι μέρος της αφήγησης.”
από τα ζενερίκ της αρχής στην ταινία
Εικόνες μιας παράκτιας πόλης από τη θάλασσα. Κύματα που σκάνε από ένα ασπρόμαυρο, σχεδόν κατεστραμμένο φιλμ. Ένας κύριος κάποιας ηλικίας στην προκυμαία ατενίζει τη θάλασσα....
"Σε αυτή την πόλη όλες οι αναμνήσεις μας λιώνουν στη θάλασσα."
Όπλα, πιστόλια και αυτόματα, λουλούδια, αραβικές πίτες, λαϊκές αγορές, βενζινάδικα, παγιδευμένα εκρηκτικά, εκρήξεις...
Η σκηνοθεσία δημιουργεί ένα άτακτο, χαοτικό, απολύτως προσωπικό αλλά σαγηνευτικό ντοκιμαντέρ πορτρέτο για μια πόλη, την Βηρυτό. Κάποτε το Παρίσι της Μέσης Ανατολής, η πόλη (και μαζί της οι κάτοικοι) έχει ένα ενδιαφέρον και περιπετειώδες παρελθόν και ένα συναρπαστικό παρόν. Πόλη 18 διαφορετικών θρησκευμάτων και δογμάτων, κάτι που δημιουργεί ένα περίπλοκο, πολύχρωμο πορτρέτο, έχει ζήσει τον τρόμο ενός εμφυλίου πολέμου και τις ευδαιμονίες της ειρήνης.
Η απόλυτη καταστροφή, ερείπια πολυκατοικιών, ο εμφύλιος πόλεμος, οι αγνοούμενοι, τα θύματα,
υλικό από οικογενειακές ταινίες. Εικόνες της καταστροφής αλλά και εικόνες της ζωής διαδέχονται η μία την άλλη. Η πρώτη ύλη είναι σκηνές από ταινίες μυθοπλασίας, από ντοκιμαντέρ, από φωτογραφίες, ασπρόμαυρες ή έγχρωμες, από τηλεοπτικά ρεπορτάζ, από οικογενειακές ερασιτεχνικές ταινίες, εικόνες από διαφορετικές χρονικές στιγμές, από διαφορετικές εποχές, της ειρήνης και του εμφύλιου διχασμού, από τη δεκαετία του 60 μέχρι το σήμερα, εικόνες αναλογικές , κινούμενες ή στατικές, ψηφιακές. Αυτές οι εικόνες, εικόνες δάνεια, συνδέονται συχνά μέσα από συνειρμούς ελεύθερους για να σχηματίσουν ένα τεράστιο ψηφιδωτό, όπου κάθε ψηφίδα εικόνα συνεισφέρει με κάτι ελάχιστο -ένα τόνο, ένα συναίσθημα, ένα χρώμα- στην τελική εικόνα. Κάποιες φορές οι σύνδεσμοι ανάμεσα στο ντοκιμαντερίστικο υλικό είναι μικρά αποσπάσματα από ταινίες μυθοπλασίας με ένα κοινό θεματικό πυρήνα, παραδείγματος χάρη τα γυναικεία πρόσωπα, σκηνές με όπλα, η χαρτοπαιξία.
Τις εικόνες συνοδεύει μια συναρπαστική μουσική, η φωνή της Φεϊρούζ, τραγούδια της πόλης, λιβανέζικη ποπ, ραπ αλλά και παραδοσιακά, μουσική της δεκαετίας του 70.
"Δώστε μου τις τραγωδίες και θα σου δώσω τη φαντασία μου."
Η ταινία που χαρακτηρίζεται από τη σύμμειξη, από το λιώσιμο και εντέλει την ανάμειξη ετερόκλιτων εικόνων έχει στιγμές δραματικής έντασης, θλίψης και μελαγχολίας ,αλλά και στιγμές χαράς και ανάτασης. Δεν είναι μόνο ένα πορτρέτο της πόλης αλλά ένα ψηφιδωτό απεικονίζει κάτι εσωτερικό της: την ψυχή των κατοίκων της, το ενδότερο συναισθηματικό της σύμπαν.
La Biennale di Venezia 2025/ Giornate degli Autori
