(A Loose End)
του Daniel Hendler
(κριτική: Δημήτρης Μπάμπας)
Νύχτα. Στους άδειους δρόμους μιας μικρής επαρχιακής πόλης της Νότιας Αμερικής. Ένα εν κινήσει αυτοκίνητο καταδιώκει ένα νεαρό άνδρα. Η κατάληξη της καταδίωξης απροσδόκητη, είναι ένα δυστύχημα από το οποίο ο καταδιωκόμενος επιβιώνει και οι διώκτες αποβιώνουν. Σε ένα αυτοκινητόδρομο ένα κιόσκι πού πουλάει παραδοσιακά αγροτικά προϊόντα. Ένας εν στολή αστυνομικός προσεγγίζει τον ιδιοκτήτη.
Ένας αργεντινός αστυνομικός, ο Santiago ( στο ρόλο ο εξαιρετικός Sergio Prina) καταδιώκεται στα σύνορα Αργεντινής –Ουρουγουάης από συναδέλφους του. Περνάει στην Ουρουγουάη, χωρίς χρήματα και τροφή περιπλανιέται στους δρόμους, αναζητώντας ασφαλή καταφύγιο. Συναντά άτομα ιδιαίτερα: την ταμία ενός duty free (Pilar Gamboa) με την οποία φλερτάρει, ένα πωλητή σ’ ένα κιόσκι με παραδοσιακά προϊόντα με τον οποίο συζητά για τα κίτρινα τυριά (Alberto Wolf), έναν δικηγόρο .
Έχοντας στο κέντρο της αφήγησης πάντα τον καταδιωκομένου αστυνομικό, ο σκηνοθέτης σχεδιάζει το πορτραίτου ως ενός απελπισμένου, μετεώρου αλλά βαθύτατα ευγενή και αποφασισμένου να αγωνιστεί μέχρι εσχάτων, ήρωα. Η προφανής αναφορά είναι στις ταινίες καταδίωξης και πιο συγκεκριμένα στην ταινία The Fugitive (Andrew Davis, 1993) με τους Harrison Ford, Tommy Lee Jones. Ωστόσο, ο σκηνοθέτης απομακρύνεται από τα πρότυπα της συγκεκριμένης ταινίας, αφού οι χαρακτήρες που περιβάλλουν τον ήρωα δεν είναι εχθρικοί, αλλά γεμάτοι από μια σχεδόν καουρισμακική καλοσύνη. Είναι αυτά τα πορτραίτα του ήρωα, αλλά και των περιφερειακών χαρακτήρων –στους οποίους ο σκηνοθέτης αφιερώνει αφηγηματικό χρόνο- που, τελικά, εντυπώνονται στον θεατή.
Ένα ερωτηματικό επικρέμεται κατά τη διάρκεια της αφήγησης: για ποιο λόγο καταδιώκεται; Αποφεύγοντας εξ αρχής να δώσει μια σαφή απάντηση -είναι ακούσιος μάρτυρας των παράνομων δραστηριοτήτων συναδέλφων του-, ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί αφηγηματικά πρωθύστερα για να διαλύσει το νέφος, να εξηγήσει την υπόθεση και παράλληλα να σκιαγραφήσει τον μυστηριώδη καταδιωκόμενο αστυνομικό. Είναι αυτά τα αφηγηματικά πρωθύστερα που ενισχύουν τους δεσμούς ταύτισης με τον θεατή. Είναι αυτά που, εντέλει, κλιμακώνουν τη δράση και οδηγούν στην κορύφωση και τη λύση. Όταν η ταινία τελειώσει, ο ήρωας δεν είναι πια μετέωρος, έχει ένα τόπο να σταθεί …
La Biennale di Venezia 2025/ Spotlight
