του Damien Hauser
(κριτική: Καλλιόπη Πουτούρογλου)
Το μακρινό 2073, σε ένα μικρό βασίλειο της Αφρικής, την Ουμάτα, θα έρθει στον κόσμο χαμογελώντας η Mumbi, ένα κορίτσι που οι γονείς του το έχουν ταγμένο στον πρίγκιπα του τοπικού βασιλείου, όταν θα κλείσει τα 21 του χρόνια. Είκοσι χρόνια μετά δύο νεαροί επίδοξοι ντοκιμαντερίστες καταφθάνουν στην Ουμάτα για να καταγράψουν με την κάμερά τους- κυρίως μέσα από συνεντεύξεις-, τα ψυχολογικά τραύματα του Μεγάλου Πολέμου, ο οποίος έθετε στο στόχαστρο την υψηλή τεχνολογία και τις εθιστικές της παρενέργειες, που είχαν οδηγήσει την ανθρωπότητα σε συλλογική κατάθλιψη, μιας παγκόσμιας σύρραξης που είχε λάβει χώρα το 2070 με ολέθριες για την περιοχή συνέπειες. Σε αυτή την ταινία τεκμηρίωσης, η εικοσάχρονη Mumbi, όχι μόνο θα πρωταγωνιστήσει και θα ερωτευτεί τον συμπρωταγωνιστή της Kuve, -έναν εκ των δύο σκηνοθετών-, αλλά και θα συμβάλει με τον δυναμισμό και το ελεύθερο πνεύμα της στη δημιουργική αναδιάρθρωση του project, οδηγώντας το σε κάτι εντελώς διαφορετικό από την αρχική του ιδέα. Μια εκπληκτική θεματική στροφή που δε θα είναι η μόνη, σε αυτή την αυτοσχέδια, γεμάτη ζωτική ενέργεια και αλλεπάλληλους εγκιβωτισμούς, φουτουριστική μετα-αφηγηματική ταινία του ελβετοκενυάτη σκηνοθέτη Damien Hauser.
Εις μνήμην των εκλιπόντων αγαπημένων
Η ταινία ξετυλίγεται σαν μια ανάμνηση της πριγκίπισσας πλέον Mumbi, περνώντας από διαδοχικά κεφάλαια της ζωής της, που συνδέονται με έναν μη γραμμικό και χαλαρό αφηγηματικό ιστό, μια συνειρμική λογική που λοξοδρομεί ενίοτε, επιστρέφει όμως πάντα στο σημείο εκκίνησης. Ο Hauser επιδεικνύει με αυτό τον τρόπο μια καταπληκτική ικανότητα και άνεση στην αφήγηση μικρών ιστοριών - που γίνονται μαγικές χάρη στο κινηματογραφικό μέσο, τους χαρισματικούς ήρωες και κάποια οπτικά εφέ-, αυτοτελών ή συνδεόμενων με ένα αδιόρατο αφηγηματικό νήμα, δημιουργώντας στην ουσία μια ταινία που εξερευνά το πώς σε έναν τραγικά κατακερματισμένο κόσμο η αισιοδοξία και η αγάπη εξακολουθούν να υφίστανται και το πώς «η βαθιά ομορφιά μπορεί να κρύβεται και στις πιο απλές, καθημερινές στιγμές». Δεν είναι τυχαία εξάλλου και η δήλωση του σκηνοθέτη πως η συγκεκριμένη του ταινία, που συνδέεται άμεσα με τον θάνατο του αδελφού του σε νεαρή ηλικία, υπήρξε για αυτόν μια διαδικασία καθαρά θεραπευτική.
Μια ταινία από το μέλλον και για το μέλλον του σινεμά
Το Memory of Princess Mumbi, δεν μοιάζει με καμιά του είδους της και ειδικά με όσες προέρχονται από την αφρικανική ήπειρο. Ταινία επιστημονικής φαντασίας σχεδόν χειροποίητη, με απίθανη σινεφίλ εικονογραφία που παραπέμπει σε επικές ταινίες του αμερικάνικου βωβού κινηματογράφου (ως ζωγραφικό φόντο), ρετρο-φουτουριστικό παραμύθι με έντονη την αφρικανική του καταγωγή που αγγίζει ωστόσο οικουμενικά θέματα, όπως αυτά της μνήμης, της απώλειας, της ελευθερίας και της αναζήτησης ενός νοήματος της ζωής ακόμα και στα ερείπια ενός κατεστραμμένου κόσμου, παιγνιώδης, επίμονος στοχασμός πάνω στο θέμα της χρήσης της Τεχνητής Νοημοσύνης στον κινηματογράφο- η οποία εδώ χρησιμοποιείται ευφυέστατα για τη δημιουργία μιας χαμηλού προϋπολογισμού ταινίας-, αλλά και ρομαντική ιστορία μιας (δυαδικής αλλά και τριγωνικής) αγάπης που νικάει τον θάνατο, η γεμάτη κίνηση, μουσικές, χιούμορ και ευρηματικές εναλλαγές τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία του Damien Hauser είναι πάνω από όλα ένας πρωτότυπα απολαυστικός φόρος τιμής στο ίδιο το σινεμά. Γιατί μπορεί με την εισαγωγική καταιγιστική ανασκόπηση των πολιτικών και τεχνολογικών εξελίξεων του 21ου αιώνα, ο θεατής να έρχεται αντιμέτωπος με ένα σκοτεινό σενάριο του μέλλοντός του, η ίδια η ταινία όμως είναι η πιο ευφρόσυνη απόδειξη για το ότι όταν υπάρχει φαντασία και αγάπη για την αναπαράσταση ιστοριών, όποιο εργαλείο και να χρησιμοποιηθεί, το σινεμά θα παραμένει πάντα ζωντανό.
La Biennale di Venezia 2025/ Giornate degli Autori
