(Μαζί)
του Michael Shanks
(κριτική: Σωτήρης Ζήκος)

Η ταινία βασίζεται, σαν σεναριακή ιδέα, στην αναφορά στο Συμπόσιο του Πλάτωνα ότι ο άνθρωπος υπήρξε κάποτε το "διπλό" του, που οι θεοί (ο φθονερός Δίας) το διαχώρισαν στα δύο και από τότε ο κάθε άνθρωπος αναζητεί το άλλο του μισό για να "ολοκληρωθεί" κι αυτό είναι στην ουσία η αναζήτηση που κινητροδοτεί τον έρωτα. Κάτι που ισχύει μεταφορικά / ποιητικά, αλλά εδώ η ταινία το οπτικοποιεί, σταδιακά, στην κυριολεξία και δείχνει τα δύο σώματα ενός ζευγαριού, μετά την έκθεση τους σε μια "αιρετική" κατακόμβη, να τείνουν να ενωθούν «εις σάρκαν μία», σαν μαγνητισμένα το ένα προς το άλλο, προς μία τελική συγχώνευση.
Μέσα από μια διαδικασία σωματικής παραμόρφωσης, που σκοπό έχει να προκαλέσει σοκ και αποστροφή στο θεατή, με εφέ που εξυπηρετούν τις συμβάσεις μιας β' διαλογής ταινίας τρόμου (του είδους body horror, που καθώς φαίνεται, είναι τόσο της μόδας αυτήν την εποχή).
Ενώ θα μπορούσε, αυτή η βασική ιδέα, να είχε αναπτυχθεί κάπως πιο "υπαρξιακά" αλλά και ψυχολογικά, έστω και “ποιητική αδεία”, σε μια σύγχονη ερωτική ιστορία. Κι ας είχε σαν μια “υπερφυσική” αφηγηματική προέκταση αυτή και το στοιχείο του τρόμου. Όπως συμβαίνει, για παράδειγμα, στο «Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι» του Όσκαρ Ουάιλντ!