του Karim Aïnouz
(κριτική: Ζωή- Μυρτώ Ρηγοπούλου)

Μια τυχαία ερωτική συνεύρεση λίγο πριν αφήσει πίσω τον τόπο και τη συμμορία του θα έχει απρόσμενες συνέπειες για το νεαρό Εράλντο που θα δει ξαφνικά τα σχέδια του ν’ ανατρέπονται και τη ζωή του να κινδυνεύει. Για να σωθεί θα καταφύγει στο ίδιο μέρος όπου έμπλεξε αρχικά – σ’ ένα φτηνό μοτέλ για ζευγαράκια με όνομα που σημαίνει εξίσου πεπρωμένο και προορισμό. Εκεί, παραμένει κρυμμένος κι ασφαλής, μέχρι που θ’ αρχίσει να ερωτεύεται τη γυναίκα του αφεντικού του. Ποια θα είναι τώρα η τύχη του άραγε όταν μοίρα του γίνεται κι ο χαρακτήρας του ο ίδιος;
Ερωτικό-ψυχολογικό θρίλερ έντονης δράσης και σωματικότητας, αισθαντικής ατμοσφαιρικότητας και διττής εικαστικής ματιάς, το Motel Destino του Καρίμ Αϊνούζ είναι ένα εκρηκτικό κοκτέιλ έντασης, ζέστης κι ερωτικών επιθυμιών φτιαγμένο απ’ τα πάθη και τα λάθη των πρωταγωνιστών κι ανακατεμένο ολόσωστα στις αναλογίες και στους ρυθμούς του. Η αίσθησή του καθορίζεται κι απ’ τους χώρους στους οποίους κινούνται οι πρωταγωνιστές. Ή μάλλον απ’ αυτούς στους οποίους ηθελημένα κι αθέλητα εγκλωβίζονται μια και το θέμα της ελευθερίας ή όχι των επιλογών και της προέλευσης των περιορισμών τους, σε σχέση με την τύχη, τη μοίρα, την κοινωνία και το χαρακτήρα μας, είναι στην ουσία και το βασικότερο της ταινίας. Η αφήγηση δεν κλίνει αποκλειστικά σ’ ένα παράγοντα, παρ’ ότι γίνεται μια απλοποίηση προς το τέλος, στο μεγαλύτερο μέρος της όμως πραγματεύεται τον ανθρώπινο ψυχισμό ως κάτι περίπλοκο, με διαφορετικό πρόσημο για τον καθένα. Ταυτόχρονα, αναδεικνύει εξαιρετικά -και με εικαστική πρωτοτυπία- τη διάσταση μεταξύ του ρεαλισμού των γεγονότων και της εσωτερικής πραγματικότητας που παρουσιάζεται σαν κάτι πολύ πιο φευγαλέο κι ευμετάβλητο. Η εικαστική ματιά ακολουθεί τον ίδιο δρόμο της διπλής διάστασης, παραπέμποντας άλλοτε στο νέον και το φουτουριστικό κι άλλοτε στη γήινη, άγρια δύναμη της φύσης. Ακόμα κι οι συμβολισμοί κυμαίνονται απ’ το πολύ ξεκάθαρο του ξενοδοχείου και του ονόματός του (που θέτει από μόνο του το ερώτημα) στους πιο φευγαλέους ενός λατινοαμερικανικού μαγικού ρεαλισμού που εδώ σχετίζεται με τη δύναμη της φύσης και των ζώων έτσι όπως υπάρχει και στο ίδιο μας το ασυνείδητο. Σε κάθε περίπτωση, ο κόσμος είναι κάτι παραπάνω απ’ αυτό που νομίζουμε και στα πλαίσια του απρόβλεπτου που μας περιβάλλει οι χθόνιες θεότητες μπορούν να συμπεριφερθούν ακόμα κι ως στοργικές μητέρες.
Ο Εράλντο του Ιάγο Ξαβιέ φέρει στην ταινία όλο το σφρίγος μιας νιότης που εμμένει στα λάθη της, έτσι όπως σκέφτεται με το σώμα παρά με το μυαλό, αλλά δεν απαρνιέται ποτέ την αθωότητά της – κι ίσως γι αυτό κι η τύχη της δεν την εγκαταλείπει. Εξίσου με βάση το σώμα αντιμετωπίζουν τη ζωή κι οι υπόλοιποι ήρωες οι όποιοι, όμως, είναι βουτηγμένοι ήδη σε πιο βαριές αμαρτίες – και σε ακόμα πιο σκοτεινές φαντασιώσεις.
Η ταινία θυμίζει ανά στιγμές την Έξαψη του Κάσνταν και το ο Ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δύο φορές του Ράφελσον σε σχέση με την κάψα των πρωταγωνιστών και δείχνει εξίσου ανά στιγμές πως θα αποκτήσει και τη νεό-νουάρ διάσταση τους. Προς το τέλος, όμως, αυτό ανατρέπεται με το έμφυλο ζήτημα και τους περιορισμούς που η κοινωνία βάζει σε μια γυναίκα να αναδεικνύονται ως η απάντηση σε πολλά απ’ τα ερωτήματα της ταινίας. Και παρ’ ότι αυτό δεν μειώνει την αξία του Motel Destino καλλιτεχνικά, γκριζάρει, όμως, κάπως απογοητευτικά και μονοσήμαντα τον πιο ενδιαφέροντα μέχρι τότε χαρακτήρα της. Κι αυτό γιατί ο αμφίσημος Ελίας (εξαιρετικός ο Φάμπιο Ασουνσάο), ένα τομάρι με δικό του ηθικό κώδικα, ήταν μέχρι εκείνη τη στιγμή ένας απ’ τους πιο ενδιαφέροντες looser κακούς που έχουμε δει τον τελευταίο καιρό στην οθόνη.
Πάλι καλά που η γυναίκα αρχηγός της συμμορίας είναι κι αυτή κάπου εκεί για να μας θυμίσει πως οι γυναίκες δεν παίζουν πάντα από θέση θύματος. Όσο για τους πάγους μιας λένε ίσως κι αυτοί -όσο κι αν δεν θα αρέσει σε μερικούς- πως ο εγκλωβισμός σε μια πιο ήσυχη ζωή με καταλαγιασμένα τα πάθη μας είναι συχνά η ηθελημένη επιλογή μας.