(I Only Rest in the Storm)
του Pedro Pinho
(κριτική: Δημήτρης Μπάμπας)
Κάπου στην Αφρική, στην έρημο. Ένα αυτοκίνητο σταματά σ’ ένα σημείο ελέγχου. Ο αστυνομικός, μετά τον έλεγχο του διαβατηρίου, ζητά από τον οδηγό να δωροδοκηθεί(;): να τού δώσει ένα βιβλίο. Καθώς το αυτοκίνητο κινείται μέσα στην εντυπωσιακό τοπίο της έρημου, αφρο-αραβική μουσική ακούγεται στην ηχητική μπάντα. Το αυτοκίνητο θα σταματήσει λόγω βλάβης και ο οδηγός του, ένας νεαρός άνδρας στα 30, θα συνεχίσει το ταξίδι του με ώτο στοπ. ...
Αυτή είναι η αφετηρία για το μακρύ ταξίδι του ήρωα, του Sergio, μέσα στην αφρικάνικη ήπειρο. Είναι μηχανικός από την Πορτογαλία και φθάνει, οδικώς,στη Guinea-Bissau, πρώην πορτογαλική αποικία, στη δυτική Αφρική για να δουλέψει σ’ ένα κατασκευαστικό έργο που εκτελείται από δυτικούς. Γοητεύεται με τα πρόσωπα που συναντά εκεί: έναν βραζιλιάνο τραβεστί, τον Guillermhe και την Diara, μια νεαρή κοπέλα που ζει μια άστατη και ανέμελη ζωή. Κυρίως, όμως, βυθίζεται μέσα στο περιβάλλον. Η αφήγηση παρακολουθεί αυτόν τον δυτικό που χάνεται μέσα στο αχανές αφρικανικό τοπίο, αλλά και στο αστικό τοπίο της πρωτεύουσας Bissau. Ο ήρωας μέσα σ' αυτό το περιβάλλον μοιάζει χωρίς κατεύθυνση, χωρίς στόχο, χωρίς προορισμό, σχεδόν σαν βυθίζεται μέσα σε μια κινούμενη άμμο. Είναι γεμάτος απορίες για τον τόπο, τους ανθρώπους που συναντά, βρίσκεται σε σύγχυση, χωρίς πυξίδα, χωρίς προσανατολισμό.
Δεν είναι ο μόνος ξένος στον τόπο: Οι Κινέζοι, οι δυτικές μη κυβερνητικές οργανώσεις, οι οργανώσεις του ΟΗΕ, όλοι βρίσκονται εκεί για να «βοηθήσουν». Το ζήτημα της ανάπτυξης που καθοδηγείται και σχεδιάζεται από τους δυτικούς, ως μια νέα μορφή αποικιοποίησης, υπάρχει διαρκώς στο φόντο της αφήγησης. Ενώ, οι τραυματικές μνήμες από τη σχετικά πρόσφατη παρουσία των (Πορτογάλων) αποικιοκρατών στον τόπο εξακολουθούν να είναι ζωντανές.
Ένα κινέζικο πορνείο- μπαρ στη μέση του πουθενά, κάπου στην αφρικανική έρημο. «Γιατί είσαι εδώ;», τον ρωτάει μια πόρνη. Τη ταυτότητά του, μοιάζει να αναζητά ο ήρωας, ένα τόπο να μείνει, πρόσωπα να σχετιστεί, μακριά από το δυτικό πολιτισμό, χωρίς το άχθος της αποικιοκρατίας. Συγγενή μ’ αυτήν τη διαδρομή είναι η πορεία που περιγράφει μέσα στη μαύρη ήπειρο ο Joseph Conrad στο εμβληματικό βιβλίο Η καρδιά του σκότους: ένα ταξίδι αναχωρητισμού είναι οι διαδρομές του ήρωα. Επική στους αφηγηματικούς της τρόπους, η ταινία καταλήγει να γίνει η πορεία ενός δυτικού που εγκαταλείπει τον (δυτικό) πολιτισμό και την αποικιοκρατία, για να καταλήξει χαμένος σε τόπους ξένους, όπου ο πολιτισμός βρίσκεται σε προκαπιταλιστικές μορφές, πριν τη σύγχρονη επόχή…
Φεστιβάλ Καννών (Un Certain Regard) 2025
