(Η πιο πλούσια γυναίκα στον κόσμο)
του Thierry Klifa
(κριτική: Σπύρος Γάγγας)

Σε μια ταινία κομμένη και ραμμένη για την άρτια υποκριτική της Ιζαμπέλ Ιπέρ, ο χαμηλού βεληνεκούς σκηνοθέτης Τιερύ Κλιφά παίρνει ορθές κινηματογραφικές και σεναριακές αποφάσεις, μετατρέποντας το σχετικό ρίσκο σε λαμπερό πλεονέκτημα. Ο Κλιφά εμπνέεται από το «σκάνδαλο Μπετανκούρ» του 2010 που ταρακούνησε την κυβέρνηση Σαρκοζί. Δίχως να πρόκειται για πιστή μεταφορά των γεγονότων, η ταινία εστιάζει στην τρόπον τινά «πλουσιότερη γυναίκα στον κόσμο», τη Μαριάν Φαρέρ (στα γνωστά υψηλότατα στάνταρ η ερμηνεία της Ιζαμπέλ Ιπέρ), ιδιοκτήτρια μιας πασίγνωστης εταιρείας καλλυντικών. Γρήγορα και με περισσή γοητεία την προσεταιρίζεται ο Πιέρ-Αλεν, ένας πληθωρικός και μπριόζος φωτογράφος (τρικυμιώδης στην ορμή του ο Λοράν Λαφίτ), ο οποίος σταδιακά της αποσπά μεγάλα ποσά ως δωρεές. Το γεγονός αυτό δημιουργεί ρήξη στη σχέση της Μαριάν με την κόρη της, Φρεντερίκ (Μαρίνα Φόις), όπως και με τον προσωπικό της μπάτλερ, Ζερόμ (γοητευτικά προστατευτικός ο Ραφαέλ Περσονάζ).
Στη σκιαγράφηση αυτού του σύγχρονου Ρασπούτιν, ο Λαφίτ ως Πιέρ-Αλεν μεγαλουργεί, καθώς συμπαρασύρει με απαράμιλλα αφοπλιστικό θράσος και κολακεία τη Μαριάν, ενσαρκώνοντας τον σύγχρονο ηδονισμό. Παίζοντας άριστα τον μικρομέγαλο γαλίφη και κλαψουρίζοντας ως θύμα κακοποίησης, σφυρηλατεί ένα υποκατάστατο της σχέσης μητέρας και γιου. Συνάμα με την ευπιστία της Μαριάν, εκτυλίσσεται ένα πολιτικό αφήγημα με φόντο τον αντισημιτισμό και τη σχέση του συζύγου της με τέτοια ρεύματα κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το ρίσκο που αναλαμβάνει ο Κλιφά αφορά τον τρόπο κινηματογράφησης. Με την ιδιαίτερη έμφαση στα μεσαία κοντινά πλάνα του σφιχτοδεμένου καστ, θα περίμενε κανείς μια άνευρη και διεκπεραιωτική ματιά στα πρόσωπα. Ωστόσο, δεδομένης αυτής της απόφασης, τα πλάνα αποκτούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς καλλωπίζονται (σε σύμπνοια με το «περιβάλλον» της πολυεκατομμυριούχου Μαριάν) από τα εξαιρετικά κοστούμια. Υποστηριζόμενη δε από ένα καλογραμμένο σενάριο, που ισορροπεί με επιτυχία μεταξύ μιας πραγματείας για τον πλούτο, την επιρροή και τον ηδονισμό και ενός πιο βιτριολικού χιούμορ, η ταινία κάνει τις δύο ώρες να κυλούν με ευκολία και αρχοντική επίγευση.
Πέρα από τη Γαλλία και το Βέλγιο, η ταινία περιλαμβάνει γυρίσματα στην Αθήνα και την Ανάβυσσο, όπου οι εξωτερικές λήψεις διέπονται από την ίδια καλαισθησία με τους εσωτερικούς χώρους. Η γαλλική διανόηση (π.χ. Μπουρντιέ, Λιποβετσκί) έχει προσεγγίσει με αναλυτική οξυδέρκεια το ζήτημα της μόδας ως πολιτιστικού και συμβολικού κεφαλαίου, διαχωρίζοντας επίσης τον πλούτο από την καλλιέργεια και το γούστο. Η ταινία του Κλιφά θίγει τέτοιες πτυχές με χαρακτηριστική άνεση και δίχως επιδεικτική φλυαρία.  

Η ΠΙΟ ΠΛΟΥΣΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, Τιερύ Κλιφά, Γαλλία/Βέλγιο, 2025