(Ο ξένος)
του François Ozon
(κριτική: Σωτήρης Ζήκος) 

Η ταινία είναι σε σενάριο και σκηνοθεσία του Φρανσουά Οζόν, αλλά δεν είναι του Φρανσουά Οζόν, καθώς είναι μια αρκετά και επίμονα πιστή -σε βαθμό “ρετρό”- κινηματογραφική “εικονογράφηση” του μυθιστορήματος «Ο Ξένος» του Αλμπέρ Καμί. Τόσο στο στόρι και τους χαρακτήρες, τους διαλόγους και τους εσωτερικούς μονολόγους, την ατμόσφαιρα και το “υπαρξιακό” υπόβαθρο των σημασιοδοτήσεων, μέσω των συμπεριφορών, των πράξεων και των ομολογιών του βασικού ήρωα, του (αρχικά) λιγομίλητου και παρορμητικού Μερσώ. Όπου ως “ρετρό” αισθητική εννοώ (όπως την ορίζω εγώ) την ασπρόμαυρη αναπαράσταση μιας εποχής: το αποικιοκρατικό Αλγέρι της δεκαετίας του 1940, που επιχειρεί να μοιάζει σαν “παλιά” ταινία, όπως θα την έκανε ένας σκηνοθέτης κοντά στην εποχή εκείνη, ας πούμε ο Μπρεσόν. Με μια αφήγηση που κορυφώνεται με τις αντιπαραθέσεις στην δικαστική αίθουσα, ενώ μετά την ετυμηγορία των ενόρκων ακολουθούν διάφορα “επεξηγηματικά” δρώμενα, είτε ποιητικίζοντα (στην σκηνή με την γκιλοτίνα σε κρανίου τόπο παζολινικό, όπου εμφανίζεται παρηγοριτικό και το φάντασμα της νεκρής μητέρας) είτε αντιπαραθετικά (στην σκηνή της έντονης διαφωνίας του Μερσώ με τον ιερέα) που μοιάζουν μάλλον αναχρονιστικά και υπερβατικά, χωρίς όμως να πείθουν ως προς την ουσία δραματουργικά. Καθώς ο “σταθερά” απαθής και λιγομίλητος, αν και εκ φύσεως παρορμητικός, Μερσώ, μεταστρέφεται σε (κάποιον άλλον) έξαλλο και φλύαρο χαρακτήρα. Τουλάχιστον απέναντι σε μια νέα γένια θεατών που δεν ανέχεται την όποια "ασυνέπεια" χαρακτήρα.

Ο Ξένος / L'Étranger (2025)  
του Φρανσουά Οζόν