των Harlan Coben & Danny Brocklehurst
(κριτική: Σωτήρης Ζήκος)

Συναρπαστική σειρά που βλέπεται χωρίς σταματημό (non stop) και το μεγάλο ατού της είναι ότι έχει αρκετούς ενδιαφέροντες και συμπαθητικούς χαρακτήρες. Τώρα το σενάριο είναι άκρως τραβηγμένο από τα μαλλιά για να επιτύχει τις απανωτές ανατροπές από το πρώτο επεισόδιο μέχρι το τελευταίο, καθώς το αφηγηματικό μοτίβο είναι "όλοι έχουν κάποια σχέση μυστική με κάποιον τρόπο με κάποιο από τα πρόσωπα της ιστορίας" και μάλιστα σε μια κοινότητα όπου όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους λίγο πολύ από τα μικράτα τους κι όμως, κάπως σαν να τυχαίνει ν' αποκαλύπτονται όλα αυτά τα παλιά μυστικά τους, τα μικρά και τα μεγάλα, μέσα σε επτά ημέρες. Αλλά αυτές οι συνεχείς "συμπτώσεις" της υπερβολής σώζονται από τον τρόπο που η σειρά είναι δομημένη, δηλαδή καλογυρισμένη και καλοπαιγμένη από τους ηθοποιούς, με αρκετές ανθρώπινες στιγμές σε συγκινητικές σκηνές με άψογη υποκριτική, τουλάχιστον από τους ενήλικες "υποκριτές". Έτσι, ας πούμε, προσπερνάς τις σεναριακές της "αφέλειες" όπως στην αρχή του πέμπτου επεισοδίου όπου έχει μεταφερθεί στο νοσοκομείο ένας άντρας άγρια μαχαιρωμένος και έξω από το δωμάτιο, όπου κείτεται διασωληνομένος, στέκονται δύο αστυνομικίνες με τον φίλο του, κι αντί να αρχίσουν τις ερωτήσεις για το ποιοι ήταν οι δράστες και να διατάξουν μια έρευνα της υπόθεσης, περί άλλα τυρβάζουν, χαλαρά. Και ούτε και το κάνουν αργότερα, ενώ αυτή είναι η δουλειά τους, γιατί έχουμε πιο πικάντικες εξελίξεις που μάλλον θα ενδιαφέρουν περισσότερο τον θεατή της σειράς. Και καλά...

Όταν λέμε για «συμπαθητικούς χαρακτήρες» σε ταινίες και σε σειρές σημαίνει αισθητικά αυτούς που μας κάνουν να συν-πάσχουμε με αυτούς στα όσα βιώνουν, νιώθουν και υποφέρουν, όπως τους ενσαρκώνουν υποκτριτικά οι ηθοποιοί...

Safe (2018) Netflix