(Οδός Μάλαγα) 
της Maryam Touzani
(κριτική: Σωτήρης Ζήκος)

Ωραία ταινία, σαν ένα ρομαντικό παραμύθι για "παιδιά" μιας άλλης, μεγάλης ηλικίας και με αμφιμονοσήμαντο ηθικό δίδαγμα προς τα παιδιά τους -της νεώτερης γενιάς. Όπου, με βάση την απρόσμενη αρχική, δραματική συνθήκη, καθώς μια συμπαθής κυρία της Οδού Μάλαγα στην Ταγγέρη, η Μαρία Ανχελες, αναγκάζεται να ξεσπιτωθεί από την ίδια την αγαπημένη της κόρη, οπότε και επέρχεται (step by step) αφηγηματικά, που μοιάζουν σαν μικρές ανατροπές, μια μεταμόρφωση χαρακτήρα. Κι έτσι ξεδιπλώνεται μια αποφασιστική και επίμονη και δυναμική προσωπικότητα, καπάτσα και καταφερτζού, τόσο αξιαγάπητη τελικά, που καταφέρνει να κερδίσει, να γοητεύσει όχι μόνο τον αυστηρό παλαιοπώλη αλλά και τον κάθε (καλοπροαίρετο) θεατή. Με μια “αφοπλιστική” Κάρμεν Μάουρα, γνωστή εδώ χρόνια από ταινίες του Αλμοδοβάρ, να ενσαρκώνει αυτόν τον υπέροχο χαρακτήρα, πείθοντας εκφραστικά ότι είναι, όχι μόνο αγωνίστρια της ζωής (της) και σε ρόλο πρωταγωνιστικό, αλλά και ερωτεύσιμη και σέξι -ακόμη μέχρι τώρα, στην πραγματική ηλικία της ηθοποιού των 80 ετών, παρακαλώ! 
Αν και υπάρχει μια "αναχρονιστική" υπερβολή στις περιγραφές του σεξ κατά την "εξομολόγηση" στη φίλη μοναχή και στις σκηνές με τα ρομαντικά γυμνά των ηλικιωμένων εραστών από την σκηνοθέτιδα και συνσεναριογράφο Μαριάμ Τουζανί («Το Μπλε Καφτάνι») που μάλλον έτσι θέλει να φαντάζεται πως έζησε κάποιον όψιμο έρωτα η γιαγιά της -στην οποία αφιερώνει την ταινία.

Οδός Μάλαγα / Calle Málaga (2025) της Μαριάμ Τουζανί