(Σας πιστεύουμε)
των Arnaud Dufeys & Charlotte Devillers
(κριτική: Σωτήρης Ζήκος)

Ταινία συναρπαστική (που σε αρπάζει και σε παίρνει) στην αφηγηματική της ροή. Σύντομη μεν, σε τυπικά μετρήσιμη φιλμική  διάρκεια (78 λεπτών), αλλά τόσο πυκνή σε πληροφορίες επί της εξεταζόμενης υπόθεσης και σε αντιπαραθετικές, δραματικές εντάσεις, που μάλλον βιώνεται από τον θεατή πολλαπλασιαστικά (δηλωτικά και  συμπαραδηλωτικά) ως τέτοια στη δομή της. Μέσα από τις καταθέσεις των τριών, αρμόδιων συνηγόρων και των δύο διαζευγμένων γονέων, αλλά και του συνηγόρου των παιδιών, και μετά και του πατέρα και της μητέρας, ενώπιον μιας δικαστικής αρχής για μια υπόθεση επιμέλειας των παιδιών. Με την συγκλονιστική ερμηνεία της ηθοποιού Μιριέμ Ακεντιού στο ρόλο της μητέρας Αλίς “να κλέβει την παράσταση” στην καταληκτική κατάθεση. Μια αφήγηση που εξελίσσεται “αμέσα” σαν μια δυναμική, εναλλακτική διαδικασία, με σαφή θεατρική δομή απεύθυνσης, που σε προ(σ)καλεί να πάρεις θέση στην υπόθεση κι εσύ ως θεατής, έστω και με κάποια προσωρινή ετυμηγορία σαν μέλος ενός “αόρατου” σώματος ενόρκων. Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα επιδραστικό κινηματογραφικό αφήγημα, με ευδιάκριτα τα όρια ενός “ιδιωτικού” εισαγωγικού προλόγου (στους διαδρόμους της αναμονής), ενός κυρίως θέματος δικαστικής διαβούλευσης κι ενός επιτελεστικού επιλόγου σε μια πρώτη και μια δεύτερη συνάντηση ενδο-οικογενειακή. Όπου εκεί, στην τελευταία πράξη, από τη μια σκηνή στην άλλη, μοιάζει σαν να συν-βαίνει μια διπλή “ανατροπή” των δραματουργικών δεδομένων που τόσο επιδραστικά είχαν προηγηθεί στη συνείδηση του θεατή: Από τη μια με τη μητέρα να επιτίθεται σθεναρά στον πατέρα, που ως τώρα τον έτρεμε σχεδόν υστερικά, χώνοντας στον στόμα του έναν πλαστικό σωλήνα αναπνευστήρα κολύμβησης, που αυτός τόλμησε να κάνει δώρο στο αγόρι. Και από την άλλη, στην αμέσως επόμενη σκηνή, η πρώην διαρκώς “δια-ταραγμένη” Αλίς, σ' ένα πρόχειρο γεύμα με τα παιδιά της και την συνήγορό της, έχει απολύτως μεταμορφωθεί σε μια άλλη περσόνα (ασυνέπεια χαρακτήρα ή ανατρεπτική ανάταση ψυχής;) καθόλα ψύχραιμη και με διάθεση ευφρόσυνη, σαν να επιχαίρει τα αναμενόμενα επινίκια μιας δικαστικής απόφασης υπέρ αυτής. Ή μήπως (το) έπαιζε ως τότε “υποκριτικά” την θυματοποιημένη και τρομοκρατημένη, απλώς και μόνο για να κερδίσει την  υπόθεση επιμέλειας των παιδιών; (Πείθοντας, πέραν πάσης αμφιβολίας, με την παράστασή της, όχι μόνο την δικαστίνα, αλλά και τον όποιον ανυποψίαστο, μέσο θεατή της ίδιας της ταινίας.) 
Υπόψη ότι η ταινία δεν καταλήγει σε καμιά κατηγορηματική απόφα(ν)ση για το πιο βασικό επίδικο ζήτημα της σεξουαλικής κακοποίησης του ενός παιδιού από τον πατέρα.