(Όλα είναι εντάξει)
του Bálint Dániel Sós
(κριτική: Καλλιόπη Πουτούρογλου)

Ο Σάντορ είναι ένας στοργικός πατέρας. Χήρος και πατέρας δύο αγοριών παλεύει να κρατήσει τις ισορροπίες ανάμεσα σε μία νέα σχέση -που θα μπορούσε να είναι και η βάση μιας νέας οικογένειας- με την αγάπη του για τα παιδιά του. Ειδικά με τον μικρότερο και ασταθή Ντένις τα πράγματα δεν είναι και τόσο εύκολα. Όταν ένα τραγικό ατύχημα στο οποίο εμπλέκεται -εκούσια ή ακούσια- το αγόρι, θέτει σε κίνδυνο τη ζωή της πεντάχρονης κόρης της συντρόφου του, ο πατέρας, ως μοναδικός μάρτυρας του μοιραίου γεγονότος, καλείται να πάρει μια απόφαση χωρίς δεύτερη σκέψη.
Είναι η πατρότητα περιορισμός που οριοθετεί την ευάλωτη ανθρώπινη φύση; Και πόσο μπορεί να επηρεάσει την ηθική συνείδηση ενός δοκιμασμένου από την μοίρα ανθρώπου; Στο Minden rendben/Growing Down/ελλ. μτφ. Όλα είναι εντάξει, πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Bálint Dániel Sós, ο τίτλος απέχει πολύ από την πραγματικότητα, που από την εισαγωγική σκηνή αποκαλύπτει έντονα την ευθραυστότητά της. Ακολουθώντας την ιστορία ενός συναισθηματικά διχασμένου πατέρα που προσπαθεί απεγνωσμένα να συγκαλύψει τη φοβερή πράξη που φαίνεται να διέπραξε ο δωδεκάχρονος  γιος του, ενός ανθρώπου τραγικά παγιδευμένου ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα, η ταινία εξελίσσεται σε ένα έντονο, άψογα κατασκευασμένο ψυχολογικό δράμα ηθικών διλημμάτων, που κινείται ενίοτε στα όρια του θρίλερ αλλά και της μαύρης κωμωδίας.
Γυρισμένο σε φορμά 4:3, κάνοντας εξαιρετική χρήση της ασπρόμαυρης φωτογραφίας, των σκιών και της ομίχλης, των σχεδιασμένων με ακρίβεια κάδρων αλλά κυρίως της επιβλητικής και απειλητικής μαζί μπρουταλιστικής αρχιτεκτονικής, το Growing Down κινείται, μέσα στη θαυμαστή οικονομία των 86 λεπτών του και με δύο υπέροχες ανατροπές, στον περιδινούμενο κόσμο των δύο κεντρικών του ηρώων, ενός πατέρα και του γιου του. Ανάμεσα στην προστασία και την ενοχή, την δυσπιστία και την αμφιθυμία, τη μεγαλοπρέπεια και τη μικρότητα, μέσα από αντιφάσεις και αποκρύψεις, ό,τι παρακολουθούμε είναι η απεγνωσμένη προσπάθεια ενός ντοστογιεφσκικού ήρωα να σώσει κάτι από την ιδεατή οικογενειακή του ευτυχία. 
Τι μπορεί να πει ένας πατέρας; Τι μπορεί να κάνει ένας πατέρας προκειμένου να προστατεύσει τον γιο του; Ο Sós με τη σύμπραξη του Kristóf Deák στη διεύθυνση φωτογραφίας-ο οποίος ακολουθεί την παράδοση των Ούγγρων κινηματογραφιστών- κτίζει όλη την αφήγηση γύρω από αυτά τα ερωτήματα, παραδίδοντας μας μια μινιμαλιστική, σχεδόν μυσταγωγική κινηματογραφική παραβολή.

Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 2025/ Survey Expanded