(Last Night I Conquered the City of Thebes)
του Gabriel Azorín
(κριτική: Δημήτρης Μπάμπας)
Μέσα σε ένα πυκνό δάσος. Ένας βάλτος. Μια ομάδα 5 νεαρών πλησιάζουν. Φύλλα από τα δένδρα πέφτουν αργά. Έντομα πετούν πάνω από τα στάσιμα νερά. Οι νεαροί προσπαθούν να διασχίσουν το βάλτο. Προσπαθούν διατηρήσουν την ισορροπία τους, καθώς βουλιάζουν η λάσπη φθάνει μέχρι τα γόνατα τους. Όμως δεν τα παρατούν. Συζητάνε για μια μάχη της αρχαιότητας. Σ’ αυτή τη μάχη ταυτίζονται με ένα μέρος στρατιωτών. Όταν φτάνουν σε ένα ξέφωτο ένας από τους νεαρούς σχεδιάζει τη διάταξη μιας μάχης. Λίγο αργότερα στην πορεία της συζήτησης γίνεται αναφορά σ’ ένα διαδικτυακό παιχνίδι live streaming. Στα ερείπια ενός κτιρίου όπου η πρασινάδα καλύπτει τους τοίχους. Λήψη από ψηλά με drone, καθώς κατευθύνονται σε έναν αρχαιολογικό χώρο. Συζητήσεις για το παιχνίδι, τις συνήθειες, τα πρόσωπα.
Ό,τι ξεκινάει σαν παρακολούθηση μιας συζήτησης καταλήγει στην πανοπτική παρουσίαση ενός αρχαιολογικού τόπου με τα ερείπια μιας ρωμαϊκής πόλης, με θερμά λουτρά. Μια ξεναγός που εξηγεί το παρελθόν. Μια ρωγμή στο χρόνο. Ρωμαϊκή εποχή. Στρατιώτες που σκέφτονται να λιποτακτήσουν, τραυματίες του πολέμου.
Από την μια πλευρά, η φόρμα της διαλογικής ταινίας, όπου ο διάλογος μεταξύ των πρωταγωνιστών γίνεται το κέντρο της ταινίας. Από την άλλη, εικόνες της φύσης, αλλά και εικόνες και μύθοι από το ψηφιακό σύμπαν, όπως τουλάχιστον αυτό ερμηνεύει την πραγματικότητα. Ιστορίες ενός ανδρικού κόσμου.
Στατικές εικόνες, προσωπικές εξομολογήσεις, οι χάρες της ανδρικής εγγύτητας και οικειότητας. Εικόνες γαλήνης, χαλάρωσης, μία αίσθηση ηρεμίας κατακλύζει τον θεατή όταν παρακολουθεί αυτή την ταινία: είτε είναι οι σκηνές μέσα στο δάσος, είτε οι ξεναγήσεις, είτε οι συζητήσεις είτε τέλος τα παιχνίδια δίπλα στις θερμές πηγές. Αυτό μοιάζει σαν ένα σινεμά της παρατήρησης, όπου η κάμερα και μαζί της ο θεατής, παρακολουθεί εξ αποστάσεως μία φέτα αληθινή ζωής του σήμερα, αλλά και μια φέτα ζωής από έναν αρχαίο κόσμο. Είναι αυτές οι ρωγμές, τα “σπασίματα” στη συνέχεια χρόνου, το πέρασμα από το σήμερα σ’ έναν άλλο κόσμο που περιγράφει η ταινία, η σύμμειξη των διαφορετικών ανδρικών εμπειριών. Ένα σύμπαν άχρονο, ένας κόσμος ανδρικός. Ένα σινεμά μαγικό, οπτικά συναρπαστικό, σαγηνευτικό...
La Biennale di Venezia 2025/ Giornate degli Autori
